jeongjuhaeng (정주행)

การดูซีรีส์รวดเดียวตั้งแต่ตอนแรกจนตอนจบตามลำดับ หรือ binge-watching ฉบับเกาหลีนั่นเอง

เขียนเป็นฮันจาว่า 正走行 เดิมเป็นศัพท์จราจร หมายถึงขับตรงตามทิศเลน สายรถเมล์เคยใช้คำนี้เรียกการนั่งรถสายหนึ่งตั้งแต่ต้นสายจนสุดสายในรอบเดียว พอข้ามมาในโลกออนไลน์ก็กลายเป็น 'ดูตั้งแต่ต้นจนจบตามลำดับ' คู่ของมันคือ ยอกจูแฮง เปลี่ยนแค่จอง (ตรง) เป็นยอก (ย้อน) ความหมายก็กลับด้าน แต่ที่ตลกคือในชาร์ตเพลง ยอกจูแฮงดังในอีกความหมาย คือเพลงเก่าที่ย้อนกลับขึ้นชาร์ตทีหลัง

ใช้จริงประมาณนี้ "สุดสัปดาห์นี้จัดมาราธอน" "เมื่อคืนโต้รุ่งดูเรื่องนั้นรวดเดียวจบ" มักเริ่มเมื่อเพิ่งมาติดเรื่องที่ออนแอร์ไปนานแล้ว อยากดูซ้ำ หรืออยากทบทวนเนื้อเรื่อง กินเวลามากจึงต้องตั้งใจก่อนกดเล่น บน YouTube คลิปรวมหลายตอนในคลิปเดียวที่เรียกว่า โมราโบกี ก็เป็นแนวยอดนิยม

โครงสร้าง 16 ตอน ของซีรีส์เกาหลีเข้ากับการดูรวดเดียวสุด ๆ ดูจบได้ในเสาร์อาทิตย์ แถมทุกตอนจบแบบค้างให้กดตอนต่อไป พอ สตรีมมิง อย่าง Netflix ปล่อยทุกตอนพร้อมกัน การดูรวดเดียวก็กลายเป็นเรื่องปกติ ส่วนเรื่องที่เป็น ระบบซีซัน การย้อนดูซีซันก่อนก่อนซีซันใหม่มาก็เหมือนพิธีกรรม ข้อเสียของคนที่ตามทีหลังคือ สปอยล์ ลอยมาจากทุกทิศ ส่วนแฟนที่วนดูเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็คล้าย ผู้ชมประตูหมุน ของวงการละครเวที