Cheap Coffee

เพลงเดบิวต์ของ Chang Kiha and the Faces ที่เล่าห้องเช่าอับชื้นด้วยเสียงพึมพำที่ไม่ใช่ทั้งร้องและแร็ป เพลงนี้พิสูจน์ว่าไม่ต้องร้องเพราะก็ทำเพลงดีได้ และเปิดประตูวงการอินดี้ให้กว้างขึ้น

ซิงเกิลนี้ออกปี 2008 กับค่ายเล็ก ๆ Boongga Boongga Records ส่วนเวอร์ชันดิจิทัลปล่อยวันที่ 13 ตุลาคม มีสามเพลงคือ Cheap Coffee, Let's Walk Slowly และ Was There Really Nothing ที่น่าสนุกคือวิธีทำ สมาชิกวงกับทีมงานค่ายไรต์ซีดีและแพ็กเองทุกแผ่น เป็นแผ่นทำมือของแท้ แต่ปากต่อปากทำให้ขายทะลุ 10,000 แผ่น ซึ่งหายากมากสำหรับวงอินดี้ ออร์เดอร์ล้นจนต้องซื้อเครื่องที่ไรต์ได้ทีละเจ็ดแผ่น ส่วนปกนั้นโปรดิวเซอร์ร่วม Najam Soo ทำเสร็จใน 30 นาทีคืนก่อนวางขาย

ดนตรีคือกีตาร์โปร่งกับน้ำเสียงต่ำ ๆ เนิบ ๆ ของ Chang Kiha ตรงข้ามสุดขั้วกับ ฮุกซอง ของไอดอลที่วนท่อนเดิมซ้ำ ๆ บนชาร์ตยุคนั้น ไฮไลต์คือช่วงพึมพำยาวตรงกลางเพลง ได้อิทธิพลจากสไตล์กึ่งพูดของ David Byrne แห่ง Talking Heads ไอดอลของ Chang ในคอนเสิร์ตคนดูมักเพิ่งรู้ตัวว่านั่นคือแร็ปหลังจากท่อนนั้นจบไปแล้ว พอได้ออก EBS Space Gonggam และเวทีเฟสติวัล วงอินดี้จาก ฮงแด ก็ดังไปทั้งประเทศ

เนื้อเพลงหม่นสุด ๆ ทั้งกาแฟอุ่น ๆ ฝ่าเท้าที่ติดพื้นไวนิล ที่ดูดความชื้นที่เต็มแล้ว และแมลงสาบที่เดินผ่าน ใคร ๆ ก็ฟังเป็นเพลงของเด็กหอ แต่ตอนแต่ง Chang ยังไม่เคยอยู่หอคนเดียวเลย เขาแต่งตอนเป็นจ่าที่ใกล้ปลดประจำการ กำลังกังวลว่าออกไปแล้วจะทำอะไร และเล่าในสัมภาษณ์ปี 2020 ว่ากาแฟกับพื้นห้องมาจาก ชีวิตทหาร ตอนที่ได้ดื่มกาแฟซองถูก ๆ ระหว่างวิ่งทำธุระให้รุ่นพี่ ถึงอย่างนั้นคนหนุ่มสาวที่ กินข้าวคนเดียว ในห้องแคบ ๆ ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องของตัวเอง และทุกวันนี้เพลงนี้ถูกมองว่าวาดความหมดไฟที่ต่อมาเรียกกันว่า เฮลโชซอน ไว้ก่อนใคร

เวที Korean Music Awards ครั้งที่ 6 เพลงนี้คว้า Song of the Year และ Best Rock Song ส่วน Chang ได้รางวัลขวัญใจชาวเน็ตด้วย รวมเป็นสามรางวัล ที่เจ๋งคือในลิสต์ Song of the Year ของเวทีเดียวกัน ผู้ชนะปีหลัง ๆ มีทั้ง Gee ของ Girls' Generation และ Good Day ของ IU เพลงอินดี้ห้องเช่าเลยได้ยืนแถวเดียวกับเพลงไอดอลระดับตำนาน นักวิจารณ์ยังจัดให้เป็นเนื้อเพลงที่สวยที่สุดอันดับ 2 ของเพลงเกาหลีช่วงปี 2000 ถึง 2011 รายการ Infinite Challenge เคยล้อเลียนเป็น Cheap Ad-lib โดยมี ยูแจซอก เป็นนักร้องนำ ตั้งแต่ปี 2013 วงพยายามให้คนดู ร้องตามทั้งฮอลล์ ในทุกคอนเสิร์ตเดี่ยว แต่ล้มเหลวทุกครั้งเพราะเนื้อเยอะเกินและท่อนกลางยากเกินไป จนความล้มเหลวนั้นกลายเป็นสีสันของโชว์ไปแล้ว