แต่ละค่ายมีซาวด์ของตัวเอง

เพลงจากค่ายเดียวกันมักมีอะไรคล้ายกันแบบแปลก ๆ ติ่ง K-pop ฟังแค่เสียงก็ทายได้ว่าเป็นของค่ายไหน และเรียกความคล้ายนั้นว่า 'สีของค่าย'

หลักการง่ายมาก พอ ค่าย หนึ่งทำงานกับนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ชุดเดิมหลายปี ซาวด์ก็เริ่มมีเนื้อสัมผัสเฉพาะ ในหมู่แฟนมีสูตรที่แทบเป็นความจริงว่า SM มี Yoo Young-jin กับ Kenzie, JYP มี Park Jin-young, YG มี Teddy นิสัยเปิดดู เครดิตคนแต่งเพลง ทันทีที่เพลงใหม่ออกก็มาจากตรงนี้

จุดเด่นของ SM คือเสียงอิเล็กทรอนิกส์จัดจ้านกับการเปลี่ยนจังหวะแบบหักมุม f(x) ตัดกลิ่น R&B ออกเกือบหมดแล้วไปสุดทางอิเล็กโทรแนวทดลอง ส่วน Next Level ของ aespa วิ่งด้วยฮิปฮอป แล้วหยุดกึก ก่อนเข้าท่อนร้องที่เหมือนเป็นอีกเพลง Yoo Young-jin มีส่วนในการเรียบเรียง แฟน SM รุ่นเก๋าเลยบอกว่าได้กลิ่นยุค H.O.T. ชัดมาก

YG ยืนบนฮิปฮอปกับ R&B แบบดิบ ๆ สูตรนี้แน่นขึ้นตอนที่ Teddy แต่งเพลงดังเกือบทั้งหมดของ 2NE1 และ BLACKPINK ดูเรื่องเต็มได้ที่ โปรดิวเซอร์คนเดียวกำหนดซาวด์ของค่าย ส่วนการทดลองล่าสุดของ JYP คือ NMIXX ที่ 'มิกซ์ป๊อป' เปลี่ยนแนวเพลงหลายรอบในเพลงเดียว ช่วงแรกโดนว่าเข้าใจยาก

สีที่ชัดทำให้คนจำค่ายได้ทันที แต่ก็ตามมาด้วยคำว่า 'แนวนี้อีกแล้ว' ทุกครั้งที่ เจนไอดอล เปลี่ยน และทุกครั้งที่ เพลงไตเติล ออก ก็จะมีดีเบตเดิมว่าสีค่ายเข้มไปหรือจางไป ที่น่าสนใจคือยุค ฮุกซอง ของเจน 2 ท่อนฮุกวนซ้ำท่อนเดียวสำคัญกว่าซาวด์ของค่ายไหน ๆ