coin noraebang (코인노래방)

ห้องคาราโอเกะขนาดเล็กที่ใส่เงินเท่าไหร่ก็ได้จำนวนเพลงตามนั้น เข้าไปคนเดียว ร้องสองสามเพลงแล้วออกมาก็ไม่มีใครมองแปลก เลยกลายเป็นจุดแวะประจำตอนเลิกเรียนหรือเลิกงาน

คนเกาหลีเรียกสั้นๆ ว่าโคโน บางพื้นที่เรียกทงโน (คาราโอเกะหยอดเหรียญ) ชื่อนี้ยืมมาจากร้านซักผ้าหยอดเหรียญ ที่ โนแรบัง ปกติต้องเช่าห้องเป็นชั่วโมงที่เคาน์เตอร์ แต่ที่นี่แค่เข้าห้องแล้วใส่แบงก์หรือเหรียญ เครื่องจะเติมจำนวนเพลงให้ ปกติ 1,000 วอนได้สองสามเพลง ย่านสถานบันเทิงจะให้น้อยหน่อย แถวมหาวิทยาลัยให้เยอะกว่า เทียบกับห้องปกติที่ชั่วโมงละราว 30,000 วอน เรื่อง ความคุ้มค่า ชนะขาด

จริงๆ แล้วรูปแบบนี้เก่ามาก โนแรบังแห่งแรกของเกาหลีที่เปิดในปูซานเมื่อปี 1991 ก็เป็นแบบหยอดเหรียญ เพลงละ 500 วอน หลายปีที่ตู้แบบนี้อยู่แค่มุมร้านเกม จนราวปี 2013 เริ่มมีร้านที่เป็นห้องหยอดเหรียญล้วนๆ ผุดขึ้นตามย่านมหาวิทยาลัยและย่านคนพลุกพล่าน ราวปี 2016 แฟรนไชส์ก็ตามมา การตกแต่งดีไม่แพ้ร้านปกติ

เพราะจ่ายเป็นเพลง อินโทรยาวก็ไม่ขาดทุน ต่างจากห้องรายชั่วโมงที่ทุกคนกดข้ามช่วงดนตรีและตัดจบแค่ท่อนแรก หลายร้านตอนกลางวันไม่มีพนักงาน มีกล้องวงจรปิดทุกห้อง วัยรุ่นเข้าได้ตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 4 ทุ่ม นักเรียนเลยเยอะมาก บางทีก็โชคดีเจอห้องที่คนก่อนหน้าทิ้งเพลงค้างไว้ให้ร้องฟรี

การไปคนเดียวถึงขั้นมีชื่อเรียกว่าฮนโคโน เป็นวัฒนธรรมสายเดียวกับ ฮนบับ และเป็นกิจวัตรของ คนรุ่น MZ ถ้าโนแรบังปกติคือที่ที่ทั้งออฟฟิศยกกันไปเป็น รอบสอง โคโนก็ใกล้เคียงห้องซ้อมมากกว่า บางเครื่องอัดเสียงลง USB ได้ เพลงเทพ ที่ร้องที่นี่เลยขึ้นไปอยู่บน คลิปสั้น ได้ทันที ข้อเสียคือห้องแคบ รับได้สามสี่คน แถมหน้าร้อนก็อบอ้าวเร็วมาก