รอบหนึ่ง รอบสอง รอบสาม

เริ่มด้วยปิ้งเนื้อ ย้ายร้านไปดื่มต่อ แล้วปิดท้ายที่โนแรบัง วงเหล้าเกาหลีไม่จบที่ร้านเดียวแต่ย้ายไปเรื่อยๆ เลยไม่มีใครรู้ว่าจะเลิกกี่โมง

รอบแรกมักเป็นมื้อหลัก ซัมกยอบซัล กับ โซจู หรือ โซแมก พออิ่มแล้วจะมีคนตะโกนว่า ' ไปรอบสองกัน!' แล้วทั้งกลุ่มก็ย้ายไปร้านเบียร์ พอจังมาชา หรือร้าน ชิแมก รอบสามแทบจะเป็น โนแรบัง ตลอด แม้แต่บริษัทที่ลดเรื่องเหล้าลงแล้ว ลำดับนี้ก็ยังอยู่ รอบแรกร้านอาหาร รอบสองคาราโอเกะหรือสนามเบสบอล รอบสามร้านสะดวกซื้อหรือคาเฟ่ ลากยาวไปถึงเที่ยงคืน

ที่เห็นชัดที่สุดคือ ฮเวชิก หรือวงเลี้ยงบริษัท ถ้าหัวหน้าบอกว่า ' อีกแก้ว ' จะลุกกลับก่อนก็ยาก แถมยังมีเรื่องเงินอีก บัตรบริษัทมักจ่ายแค่รอบแรก ตั้งแต่รอบสองหารเท่ากัน มีเส้นทางกฎหมายด้วย วงเลี้ยงที่จ่ายด้วยบัตรบริษัทอาจนับเป็นส่วนต่อของงาน อุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้านจึงอาจได้รับการรับรองเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน แต่ตั้งแต่รอบสองไปจะเคลมยาก หัวหน้าที่ลูกน้องรักเลยจ่ายรอบแรก ยื่นบัตรให้ทีม แล้วกลับบ้านก่อน

พอดึกมากๆ เมืองก็ช่วยรับไว้ นี่คือ เมือง 24 ชั่วโมง ที่ร้านเปิดถึงเช้า ตกรถไฟเที่ยวสุดท้ายก็ยังมี แดรี (คนขับรับจ้างที่ขับรถของเราให้) หรือ แอปเรียกแท็กซี่ บางคนก็นอนที่ จิมจิลบัง ไปเลย เช้าวันรุ่งขึ้นก็ถึงเวลา แฮจัง กินแก้แฮงก์

แต่บรรยากาศกำลังเปลี่ยน ผลสำรวจปี 2022 พบว่ามีแค่ 33% ที่บอกว่าจะไปวงเลี้ยงบริษัทบ่อยๆ หลังยกเลิกมาตรการเว้นระยะช่วงโควิด และ 39% บอกว่าจะไปรอบสองน้อยลง เทียบกับประเทศเพื่อนบ้านก็สนุกดี ญี่ปุ่นมี ' นิจิไก ' (二次会) ของตัวเอง แต่ที่จีนมักจบแค่มื้ออาหาร ส่วนทีมสายโทรทัศน์หรือสายเดฟที่ทำงานโต้รุ่งบ่อยๆ ก็มีเวอร์ชันกลับหัว เริ่มปิ้งเนื้อตอน 8 โมงเช้า แล้วจบรอบสามตอนบ่าย