chorok byeong (초록 병)

เข้าร้านอาหารหรือร้านสะดวกซื้อที่ไหนในเกาหลีก็เจอขวดเขียวขนาด 360 มล. หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ พอพูดว่า 'โซจูหนึ่งขวด' ภาพที่ทุกคนนึกถึงก็คือทรงนี้เลย

ข้างในคือ โซจู แบบเจือจาง เอาแอลกอฮอล์บริสุทธิ์สูงมาผสมน้ำกับสารให้ความหวาน ถ้าคิดต่อปริมาณแอลกอฮอล์ก็เป็นเหล้าที่ถูกที่สุดกลุ่มหนึ่งในเกาหลี แทบเป็นเหล้ากลั่นตัวเดียวที่สู้ราคากับเบียร์และมักกอลลีได้ พอพูดถึง ความคุ้มค่า ก็โดนยกมาเป็นตัวอย่างแรกเสมอ ขวดเดียวกันนี้เลยอยู่ทั้งในตู้เย็น ร้านสะดวกซื้อ บนโต๊ะพลาสติกของ พอจังมาชา และข้างเตาปิ้ง ซัมกยอบซัล

ประวัติดีกรีเหมือนเดินลงบันได หลายสิบปีมาตรฐานคือ 25 ดีกรี พอปลายปี 1998 ชามิซึล 23 ดีกรีออกมา สายดื่มทั่วประเทศย้ายค่ายแทบข้ามคืน แล้วการแข่งกันลดดีกรีก็เริ่มขึ้น ชอมชอรอมเป็นเจ้าแรกที่ทะลุกำแพง 20 ดีกรีลงมา ตอนนี้ตัวหลักอยู่ราว ๆ 16 ดีกรี ขวด 25 ดีกรียังหลงเหลืออยู่มุมหนึ่งในซูเปอร์ให้คนคิดถึงรสเก่า และสีฝาก็ช่วยแยกแบบอ่อนกับแบบแรง ชามิซึลฝาเขียวคือ Fresh ฝาแดงคือ Original เลยเรียกแบบหลังว่า 'ปัลตู' แปลว่าฝาแดง

หนึ่งขวดรินได้ราวเจ็ดแก้วครึ่ง แก้วที่แปดเต็มแค่ครึ่งเดียว มีมุกว่าเลยต้องสั่งอีกขวด ขวดจึงกองสูงขึ้นเรื่อย ๆ จาก รอบแรกไปรอบสอง จบแล้วก็เรียก คนขับแทน วันรุ่งขึ้นก็ถึงเวลา แฮจัง

ขวดเปล่าไม่ทิ้ง เก็บคืนไปล้างแล้วบรรจุใหม่ ต้องวนราวสามรอบถึงจะคุ้มทุน และใช้ได้สูงสุดห้ารอบ ตัวขวดเปล่าหนักประมาณ 290 กรัม เกือบครึ่งหนึ่งของน้ำหนักขวดเต็ม ภาพผู้ใหญ่เอาขวดโซจูเปล่ามาใส่น้ำมันงาก็เห็นกันจนชิน เรื่องแบรนด์ประจำถิ่นก็สนุก เพราะเคยมีกฎบังคับให้ร้านซื้อโซจูท้องถิ่นตามสัดส่วน ร่องรอยยังอยู่ ปูซานมีแดซอน ควังจูมีอิพแซจู เชจูมีฮัลลาซัน เที่ยวที่ไหนฉลากก็เปลี่ยนตาม

หน้าบนโฆษณาก็เป็นข่าวทุกปี การได้เป็น พรีเซนเตอร์ CF โซจูถือเป็นที่นั่งของสตาร์หญิงที่ร้อนแรงที่สุดในยุคนั้น และ IU เป็นหน้าของชามิซึลมาหลายปี วางแก้วเบียร์ข้างขวดนี้เมื่อไหร่ก็ได้ โซแมก