pojangmacha (포장마차)

เต็นท์สีส้ม เก้าอี้พลาสติก โซจูหนึ่งขวดกับน้ำซุปโอเด้งร้อนๆ ถ้าตัวละครในซีรีส์เกาหลีกำลังจะระบายความในใจ เดาได้เลยว่านั่งอยู่ที่นี่

ชื่อก็ตลกดี ถ้าเขียนเป็นอักษรจีนแปลว่า "เกวียนม้าคลุมผ้า" เดิมใช้เรียกเกวียนมีหลังคาในยุคบุกเบิกตะวันตกของอเมริกา แต่ของเกาหลีไม่มีทั้งม้าและเกวียน มันคือรถเข็นปักเสากางผ้าใบที่ตกกลางคืนกลายเป็นบาร์ข้างทาง คนเรียกสั้นๆ ว่า "โพชา" เดี๋ยวนี้ยังมี "โพชาในร่ม" ที่ยกบรรยากาศเต็นท์ไปไว้ในตึกด้วย ร้านข้างทางที่ขาย บุงออปัง หรือ ต๊อกบกกี โดยไม่มีเหล้าก็นับเป็นญาติกัน

ในซีรีส์ โพจังมาชาคือสัญลักษณ์ของคนธรรมดา ตัวร้ายรวยๆ รินวิสกี้ในบาร์หรู ส่วนพระเอกนางเอกนั่งจิบ โซจู คนเดียวในโพชา ถ้าตัวละครรวยๆ แวะเข้าโพชาเมื่อไหร่ ก็คือบอกกลายๆ ว่าคนนี้ไต่เต้ามาจากข้างล่าง ซีรีส์อย่าง My Mister ก็ใช้ร้านเหล้าเล็กๆ ในละแวกบ้านแบบนี้เวลาอยากเล่าความอบอุ่นระหว่างคน ตอนที่แร็ปเปอร์ Mirani ใส่ท่อนที่พูดถึงแม่ซึ่งเคยขายของในโพชาลงในเพลงจาก Show Me the Money คนเกาหลีฟังแล้วเข้าใจทันทีว่าหมายถึงความลำบาก แต่มีรีแอคเตอร์ต่างชาติตีความผิดไปเป็นเรื่องแม่ติดเหล้าซะงั้น

ชีวิตจริงไม่ค่อยเหมือนในจอ สิ่งที่ทำให้แฟนซีรีส์ที่ตามมาเที่ยวตกใจที่สุดคือราคา กับแกล้มในโพชาแพงพอๆ กับร้านอาหารทั่วไปแต่ได้น้อยกว่า มีคนวิเคราะห์ว่าลูกค้ามักแวะมาเป็น รอบสอง ตอนเมาแล้วเลยไม่ค่อยดูราคา แถมโพชาเต็นท์ริมถนนก็ลดลงเยอะตั้งแต่ยุค 2010 ซีรีส์ใหม่ๆ เลยย้ายฉากนั่งดื่มคนเดียวไปที่โต๊ะหน้า ร้านสะดวกซื้อ หรือม้านั่งในสวนแทน

ด้านกฎหมายก็ยุ่งไม่น้อย แผงไม่มีใบอนุญาตบนถนนถือว่าต้องรื้อถอนตามหลัก สมัยก่อนคนยังเห็นใจแม่ค้าพ่อค้าที่หาเช้ากินค่ำ แต่ตอนนี้เรื่องทางเท้าถูกกีดขวาง ความสะอาด และการโก่งราคาทำให้สายตาคนเย็นชาลง หลายเมืองจึงเปิดให้ลงทะเบียน จ่ายค่าใช้พื้นที่ถนน แล้วขายในบูธมาตรฐานได้อย่างถูกกฎหมาย ส่วนเรื่องความเป็นธรรมกับคนทำ ธุรกิจส่วนตัว ที่ต้องจ่ายค่าเช่าก็ยังถกเถียงกันไม่จบ