bunsik (분식)

เซ็ตของกินเล่นแบบเกาหลีที่ถูกและได้ไว อย่างต็อกบกกี คิมบับ ซุนแด และของทอด เริ่มกินหน้าโรงเรียนแล้วเลิกไม่ได้จนโต เลยกลายเป็นรสชาติวัยเด็กของคนเกาหลีแทบทุกคน

ความหมายตรงตัวคือ "อาหารที่ทำจากแป้ง" คำนี้แพร่หลายช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 70 ตอนที่รัฐบาลรณรงค์ให้กินอาหารจากแป้งสาลีเพื่อประหยัดข้าว หลังจากนั้นความหมายก็ขยายไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ คิมบับ กับซุนแดที่ไม่เกี่ยวกับแป้งเลยก็นับเป็นบุนชิกด้วย ถ้าว่ากันตามหลัก คิมบับอยู่ฝั่งตรงข้ามคืออาหารจากเมล็ดธัญพืช แต่ไม่มีใครสนหรอก

เมนูร้านบุนชิกแทบจะเป็นจักรวาล ต็อกบกกี ซุนแด ของทอด และโอเด้งคือพื้นฐาน แต่ร้านเดียวกันยังขาย รามยอน จอลมยอน อุด้ง ทงคัตสึ ไปจนถึงข้าวห่อไข่ การจิ้มของทอดหรือซุนแดลงซอสต็อกบกกีแทบจะเป็นกฎ และมีหลายแฟรนไชส์ที่แข่งกันเรื่องระดับ ความเผ็ด ร้านอย่างคิมบับชอนกุกที่ขายทุกเมนูในราคาถูกก็ทำหน้าที่เป็นร้านข้าวประจำย่านไปเลย

อาวุธหลักคือ ความคุ้มค่า และความไว ร้านบุนชิกเลยไปรวมตัวกันหน้าโรงเรียนและออฟฟิศ เพื่อดักนักเรียนงบน้อยกับพนักงานที่พักเที่ยงสั้น ฉากซื้อต็อกบกกีใส่ถ้วยหลังเลิกเรียนเพราะ อาหารกลางวันโรงเรียน ไม่อิ่ม คือฉากประจำของซีรีส์วัยรุ่นเกาหลี ซอยข้าวถ้วยที่ โนรยังจิน ซึ่งเด็กเตรียมสอบมากินกันก็สายเดียวกัน

ตอนนี้บุนชิกขยายไปถึง เดลิเวอรี และ ร้านสะดวกซื้อ ส่วนต็อกบกกีกับของทอดก็เป็นคอนเทนต์ ม็อกบัง ที่ไม่มีวันตกยุค แถมยังเป็นเมนูที่ กินข้าวคนเดียว ได้ง่ายที่สุด หลังกระแสฮันรยูบูม ร้านในต่างประเทศก็เริ่มใช้คำว่า bunsik และ bunsikjip ตรงๆ เส้นแบ่งกับสตรีทฟู้ดของ โพจังมัจชา และ ตลาดดั้งเดิม ก็บางมาก นี่คือหัวใจของอาหารชาวบ้านเกาหลีจริงๆ