tteokbokki (떡볶이)

ต๊อกหนึบๆ เคี่ยวในซอสโคชูจังหวานเผ็ด ราชาแห่งของกินเล่นเกาหลี โตมากับหน้าประตูโรงเรียน สำหรับคนเกาหลีรสชาติของมันเลยใกล้กับความทรงจำมากกว่า

พลิกล็อกนิดหนึ่ง จุดเริ่มต้นกลับอยู่ใกล้วัง บันทึกสมัย โชซอน พูดถึงต๊อกผัดน้ำมัน และต๊อกบกกีในตำราอาหารปลายโชซอนก็เป็นอาหารค่อนข้างหรู ปรุงด้วยซีอิ๊ว เนื้อวัว และผัก ต๊อกบกกีชาววังที่ไม่เผ็ดในปัจจุบันมาจากสายนี้ ส่วนแบบแดงๆ ที่ทุกคนรู้จักอายุน้อยกว่าที่คิด เรื่องเล่าที่นิยมที่สุดเริ่มปี 1953 ที่ย่านชินดังดง โซล คุณยายมาบกริมเริ่มขายต๊อกคลุกซอสโคชูจังในหม้อบนเตาถ่านอัดแท่ง มีเรื่องเล่าว่านักเรียนหญิงคนหนึ่งถือรามยอนมาขอให้ต้มรวมกัน จนกลายเป็นจุดเริ่มของท็อปปิ้งเสริม วิทยุพามันกระจายไปทั่วประเทศในยุค 70 และพอปลายทศวรรษก็กลายเป็นของกินเล่นประจำตัวนักเรียน

ต๊อกบกกีเลยเท่ากับชีวิตวัยเรียน ซื้อ 'คัพบกกี' ถ้วยกระดาษไม่กี่ร้อยวอนที่ร้าน บุนชิก ก่อนไป ฮากวอน คือความทรงจำร่วมของเด็กยุค 90 ตกกลางคืนที่ โพจังมาชา ก็กลายเป็นกับแกล้ม เอาของทอดกับซุนแดจิ้มน้ำซอส มีชุด 'คิมต๊อกซุน' (คิมมารี ต๊อกบกกี ซุนแด) ด้วย จะของว่าง มื้อหลัก หรือกับแกล้มก็ได้หมด

รสชาติแต่ละร้านต่างกันมาก แบบร้านบุนชิกที่ตักใส่จานพร้อมกินกับแบบ 'ชึกซอก' ที่ตั้งหม้อบนเตากลางโต๊ะแล้วใส่เส้น ไข่ เกี๊ยวเพิ่มเอง แทบจะเป็นคนละเมนู เวอร์ชันใหม่ก็ไม่หยุด ทั้งโรเซ่ ครีม จาจัง หมาล่า ไปจนถึงซอส บุลดัก โดยต๊อกบกกีโรเซ่ฮิตระเบิดราวปี 2021 ร้านแฟรนไชส์ที่ให้เลือกระดับความเผ็ดก็กลายเป็นเวทีท้า ความเผ็ด ไปแล้ว

ในต่างประเทศ K-pop ฉากกินในซีรีส์ และ มุกบัง ทำให้คนอยากลอง แต่เนื้อหนึบของต๊อกนี่รักหรือเกลียดไปเลย กระแสในเอเชียที่กินข้าวเป็นหลักจึงแรงกว่ามาก ตัวสะกดโรมันมาตรฐานคือ tteokbokki แต่บนบรรจุภัณฑ์เจอ topokki บ่อย ป้ายร้านในเกาหลีเองก็สะกดผิดกันเยอะ ถ้าสะกดฮันกึลถูกก็ถือว่าเหนือกว่าคนท้องถิ่นบางคนแล้ว อีกเรื่องที่น่ารู้คือต๊อกแท่งแบบเดียวกันนี้ พอหั่นเป็นแว่นก็กลายเป็น ต๊อกกุก ในวันปีใหม่