hoewa susan sijang (회와 수산시장)

ชี้ปลาที่ว่ายอยู่ในตู้ แล้วเขาก็แล่ให้ตรงนั้นเลย จิ้ม โชจัง ห่อผักกาดหอม เอากระดูกที่เหลือไปต้มซุปเผ็ด นี่แหละ ฮเว สไตล์เกาหลี

หัวใจของร้านปลาดิบเกาหลีคือ ฮวาลอฮเว ปลาที่แล่ทันทีหลังจับขึ้นจากน้ำ ปลาเนื้อขาวเด้งๆ คือที่หนึ่ง ร้านเงียบแค่ไหนก็ต้องมีปลาตาเดียวกับปลาร็อกฟิช นี่คือจุดที่ต่างจากญี่ปุ่นที่สุด ญี่ปุ่นชอบปลาที่บ่มแล้ว ปลาเนื้อแดง และความนุ่มกับอูมามิ น้ำจิ้มก็ต่าง ญี่ปุ่นใช้โชยุกับวาซาบิ เกาหลีใช้ โชโกชูจัง ซอสพริกเปรี้ยวที่ทุกคนย่อว่า โชจัง ใช้คู่กับปลาดิบมาตั้งแต่กลางยุคโชซอน จนร้านที่ไม่แล่ปลาเองแต่แค่จัดโต๊ะให้ถูกเรียกว่า ร้านโชจัง พอเติมเต้าเจี้ยว ซัมจัง ผักกาด ใบงา และกระเทียมสด ก็ได้ ทุกอย่างมาพร้อมกันบนโต๊ะ ต่างกันขนาดที่ญี่ปุ่นเรียกแบบเกาหลีแยกว่า เฟะ (フェ)

บางคนคิดว่าปลาดิบเป็นของญี่ปุ่น แต่บันทึกของเกาหลีเก่ามาก นักประพันธ์ยุคโครยอ อีคยูโบ เคยเขียนกลอนว่าเมาเหล้าครึ่งขวดโดยมีปลาดิบสีแดงเป็นกับแกล้ม ถือเป็นบันทึกเรื่องฮเวที่เก่าที่สุดของเกาหลี

หัวกับกระดูกไม่ทิ้ง จะกลับมาในรูป แมอุนทัง ซุปพริก เผ็ดๆ ที่แทบเป็นคอร์สปิดท้ายของร้านปลาดิบ และแน่นอนว่าขาด โซจู ไม่ได้

ถ้าจะสายเต็มก็ต้องไปตลาดปลา ตลาดปลา โนรยังจิน ในโซล เริ่มจากตลาดริมทางชื่อ ชิลแพ ปลายยุคโชซอน ย้ายมาที่ปัจจุบันปี 1971 และเป็นตลาดค้าส่งอาหารทะเลฝั่งผู้บริโภคที่ใหญ่ที่สุด ซื้อปลาจากแผง ถือไปร้านจัดโต๊ะใกล้ๆ จ่ายค่าโต๊ะแล้วเขาจัดให้ เคยขึ้นชื่อเรื่องโก่งราคา แต่ช่วงยุค 2020 มีตู้คีออสก์และติดราคาชัดเจน เลยโปร่งใสขึ้นเยอะ ทริกของคนท้องถิ่นคือซื้อชุดรวมกลับไปกินที่พัก ในเมืองท่าอย่าง ปูซาน หรือแผงปลาใน ตลาดดั้งเดิม ก็เจอภาพแบบเดียวกัน