ชีวิตบนเกาะ

เกาหลีใต้มีเกาะมากกว่าสามพันเกาะ แต่มีคนอาศัยอยู่แค่บางส่วน เรือวิ่งแค่ไม่กี่เที่ยวต่อวัน พอทะเลคลื่นแรงเมื่อไหร่ก็ติดเกาะกันไปเลย

จังหวะชีวิตบนเกาะขึ้นอยู่กับตารางเรือ อากาศเปลี่ยนนิดเดียวเรือโดยสารก็งดวิ่ง นัดโรงพยาบาลบนฝั่งกับพัสดุที่รออยู่ก็หยุดไปด้วย สำหรับคนบนเกาะ สะพานหนึ่งแห่งจึงเปลี่ยนชีวิตได้จริงๆ เกาะอย่าง Geojedo, Namhaedo และ Dolsando ที่มีสะพานเชื่อมกับแผ่นดินใหญ่แล้ว ใช้ชีวิตต่างจากเกาะที่ยังต้องนั่งเรือไปอย่างเดียวแบบคนละโลก

ปากท้องส่วนใหญ่มาจากทะเล หมู่บ้านบนเกาะเกือบทั้งหมดเป็นหมู่บ้านชาวประมง ช่วงหลังมีการท่องเที่ยวกับทริปตกปลาช่วยพยุงอีกแรง ปลาดิบสไตล์เกาหลี ที่คนเกาหลีต้องหาทานทุกครั้งที่ไปเที่ยวเกาะก็มาจากทะเลนี้ เกาะที่ดังที่สุดแน่นอนว่าคือ เชจู แฮนยอ หรือหญิงดำน้ำที่ลงทะเลด้วยลมหายใจเดียวโดยไม่มีถังออกซิเจนเพื่อเก็บหอยเป๋าฮื้อและหอยทะเล ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของ UNESCO ในปี 2016 แต่ข้อมูลเดือนเมษายน 2024 เหลือแฮนยอในเชจูแค่ 2,839 คน และกว่า 60% อายุเกิน 70 ปี ปีนั้นมีคนใหม่เข้ามาแค่ 23 คน

ตัวเลขนี้บอกสภาพของเกาะทั้งหมดได้ดี พอโรงเรียนปิด ครอบครัวที่มีลูกก็ย้ายออกก่อน หมู่บ้านที่เหลือเลยกลายเป็นแถวหน้าของ ประเทศที่แก่เร็วที่สุดในโลก เกาะคือที่ที่ การกระจุกตัวในเขตโซล และ การสูญหายของท้องถิ่น เห็นชัดก่อนใครและชัดที่สุด ลองนึกว่าเป็นที่ที่ไกลกว่า ชนบท ไปอีกชั้นหนึ่ง

ถ้าอยากสัมผัสบรรยากาศเกาะผ่านจอ ลองดู Our Blues กับ When Life Gives You Tangerines ที่ใช้เชจูเป็นฉากทั้งคู่ ระหว่างตลาด ท่าเรือ และเหล่าแฮนยอ จะได้ยิน ภาษาถิ่น ที่คนจากแผ่นดินใหญ่ฟังแทบไม่ออก ต่อให้มีซับ คำพูดของผู้เฒ่าบนเกาะก็ยังฟังเหมือนภาษาต่างประเทศครึ่งหนึ่งสำหรับคนเกาหลีเอง