jibangsomyeol (지방소멸)

ปรากฏการณ์ที่คนหนุ่มสาวย้ายเข้าโซล จนเมืองและหมู่บ้านต่างจังหวัดค่อยๆ ว่างเปล่า คำว่า ' สูญพันธุ์ ' ฟังดูแรง แต่ตอนนี้กลายเป็นขาประจำของพาดหัวข่าวเกาหลีไปแล้ว

คำนี้มาจากญี่ปุ่น อดีตรัฐมนตรีมาซุดะ ฮิโรยะ คิดดัชนีขึ้นมา โดยเอาจำนวนผู้หญิงอายุ 20 ถึง 39 ปี หารด้วยจำนวนคนอายุ 65 ขึ้นไป ถ้าต่ำกว่า 0.5 ถือเป็น ' พื้นที่เสี่ยงสูญพันธุ์ ' พอเอามาใช้กับเกาหลีผลออกมาน่าตกใจ ณ เดือนกรกฎาคม 2026 จาก 230 เมือง อำเภอ และเขตทั่วประเทศ มี 141 แห่งหรือ 61.5% ที่เข้าข่ายเสี่ยง อำเภออึยซองในคยองซังเหนือเป็นที่แรกที่เข้าขั้นเสี่ยงสูง และซังจูเป็นเมืองแรกที่ข้ามเส้นนั้น ค่าเฉลี่ยทั้งประเทศอยู่ที่ 0.522 เฉียดเส้นพอดี

รากของปัญหาคือ การกระจุกตัวในเขตเมืองหลวง คนเกาหลีหนึ่งในห้าอยู่ในโซล และเกินครึ่งอยู่ในเขตปริมณฑล ผู้เชี่ยวชาญชี้ว่ามหาวิทยาลัยกับงานดีๆ ที่รวมกันอยู่ตรงนั้นคือเหตุผลอันดับหนึ่งที่คนรุ่นใหม่ออกจากบ้านเกิด ประชากรโซลเองลดลงก็จริง แต่คนที่ย้ายออกส่วนใหญ่แค่ไปอยู่คยองกีหรืออินชอนที่ยังเดินทางเข้าโซลได้ นรกการเดินทางไปทำงาน เลยยิ่งยาวขึ้น พอรวมกับ อัตราการเกิดต่ำ และ สังคมสูงวัยเร็วที่สุดในโลก ก็มีทั้งโรงเรียนปิด บ้านร้าง และ ประเพณี ที่ขาดช่วงเพราะไม่มีคนสืบต่อ พื้นที่ที่คนหายไปเลยยิ่งทุ่มกับ เทศกาลท้องถิ่น และการฟื้น ตลาดดั้งเดิม ส่วนนโยบายดึงคนหนุ่มสาวกับ แรงงานต่างชาติ ให้มาปักหลักก็ออกมาไม่หยุด

ที่น่าสนใจคือชนบทในจอกลับอบอุ่นสุดๆ Hometown Cha-Cha-Cha กับหมู่บ้านริมทะเล When the Camellia Blooms ในเมืองเล็กอองซาน และซีรีส์รวมเรื่องเชจู Our Blues ต่างวาดภาพชุมชนเพื่อนบ้านขี้เผือกที่ใครดูแล้วก็อยากกลับไปอยู่ หลายคนมองว่าความอบอุ่นนั้นมาจากความคิดถึงความจริงที่กำลังเลือนหายไป

บางทีก็มีพลิกเกม ป้ายรถเมล์เงียบๆ ที่ชูมุนจิน เมือง คังนึง กลายเป็นจุดที่ แฟนจากทั่วโลกมาต่อคิว เพียงเพราะรูปอัลบั้มของ BTS รูปเดียว