tonggeun jiok (통근 지옥)

ใช้ชีวิตนอกโซลและเสียเวลาวันละสองสามชั่วโมงไปกับการเดินทาง เป็นโครงสร้างที่ราคาบ้านสร้างขึ้น ในซีรีส์เกาหลีเวลาเดินทางไปทำงานเลยบอกชนชั้นของตัวละครได้ทันที

เริ่มจากตัวเลข ประชากรเกาหลีมากกว่าครึ่งอัดกันอยู่ใน เขตมหานครโซล ส่วนงานก็กระจุกอยู่ใจกลาง โซล พอคนจากคย็องกีและ อินชอน ทะลักเข้าโซลทุกเช้า ชั่วโมงเร่งด่วนของ รถไฟใต้ดิน เลยขึ้นชื่อเรื่องความแน่น จนได้ฉายาว่า "รถไฟนรก" หนักกว่านั้นคือมุกขม ๆ ว่า "ขนส่งปศุสัตว์" สาย 2 วงกลม สาย 4 ช่วงโนวอนถึงสถานีโซล และสาย 9 ที่มีแค่หกตู้คือโซนนรกประจำ ส่วนคิมโพโกลด์ไลน์สร้างชานชาลารองรับแค่สองตู้เพื่อประหยัดงบ ต่อให้แน่นแค่ไหนก็เพิ่มตู้ไม่ได้

ทำไมต้องอยู่ไกลขนาดนั้น คำตอบคือบ้านเสมอ ใครจ่าย อพาร์ตเมนต์ หรือ ชอนเซ ในโซลไม่ไหวก็ถูกดันออกไปทีละสถานี การเดินทางก็ยาวขึ้นตาม เดี๋ยวนี้มีคนที่ปักหลักอยู่ต่างจังหวัดแล้วนั่ง KTX เข้าโซล ไกลถึงแทกูหรือคิมชอนก็มี กลับกันก็มีข้าราชการที่อยู่โซลแต่นั่งรถไฟความเร็วสูงไปทำงานที่ศูนย์ราชการเซจง รถบัส ด่วนสีแดงที่คิวยาวตั้งแต่ก่อนฟ้าสางก็เป็นส่วนหนึ่งของภาพนี้

มีทฤษฎีสนุก ๆ ด้วย นักฟิสิกส์อิตาลี Cesare Marchetti บอกว่าต่อให้การเดินทางเร็วขึ้นแค่ไหน เวลาไปกลับที่ทำงานของคนจะนิ่งอยู่ราวหนึ่งชั่วโมง เพราะพอทางเร็วขึ้น คนก็ย้ายไปอยู่ไกลขึ้น มหานครโซลทะลุกฎนี้ไปไกลมาก

ความเหนื่อยนี้ซึมเข้าไปในวัฒนธรรมด้วย ใน My Liberation Notes สามพี่น้องต้องนั่งรถยาวเหยียดจากชายขอบคย็องกีเข้าโซลทุกวัน และเวลาบนรถนั้นกำหนดอารมณ์ทั้งเรื่อง เว็บตูนแบบเลื่อนแนวตั้ง ที่อ่านมือเดียวได้ก็เติบโตมาในรถไฟแน่น ๆ ถ้าบวก โอที เข้าไปอีก work-life balance ก็กลายเป็นของฟุ่มเฟือย เวลาวัยรุ่นเกาหลีพูดถึง เฮลโชซอน รถไฟอัดแน่นขบวนนี้อยู่ในภาพเสมอ