yageun (야근)

การทำงานเลยเวลาเลิกงานไปจนดึกดื่น เป็นคำที่ขาดไม่ได้เวลาพูดถึงชีวิตคนทำงานเกาหลี และโตมาพร้อมความเชื่อว่าใครอยู่ออฟฟิศนานที่สุดคือคนขยันที่สุด

ในทางกฎหมาย ยากึนคือสองอย่างผสมกัน กฎหมายมาตรฐานแรงงานเกาหลีเรียกงานช่วง 4 ทุ่มถึง 6 โมงเช้าว่างานกลางคืน และเรียกงานที่เกินเวลาเลิกงานว่างานล่วงเวลา แต่ในชีวิตจริงเรียกรวมกันว่ายากึน ถ้าลากข้ามเที่ยงคืนก็กลายเป็นการโต้รุ่ง ตามหลักแล้วต้องได้ค่าจ้างเพิ่มอย่างน้อย 50% แต่สถานประกอบการที่มีพนักงานไม่ถึง 5 คนไม่อยู่ในข้อบังคับนี้ และระบบค่าจ้างเหมารวมที่ใส่ค่าโอทีไว้ในเงินเดือนล่วงหน้า ทำให้หลายคนไม่ได้เงินเพิ่มเลยสักบาท

รากของมันอยู่ในยุคเศรษฐกิจโตพรวด บริษัทเติบโตในยุคที่แทบไม่มีกฎหมายแรงงานด้วยการรั้งคนไว้ที่โต๊ะนาน ๆ จนกลายเป็นความเชื่อว่ายิ่งทำนานยิ่งได้ผลงาน แล้วยังมี นุนชี ซ้อนเข้ามาอีก คือนั่งอยู่ต่อทั้งที่ไม่มีงาน เพราะกลัวโดนหมายหัวถ้ากลับก่อนหัวหน้า มีมุกว่าการอยู่อ่านหนังสือตอนกลางคืนของเด็กมัธยมปลายคือการซ้อมยากึน และ การนอนน้อยตั้งแต่สมัยเรียน ก็แค่ย้ายที่ไปอยู่ออฟฟิศ

ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน กฎทำงานไม่เกิน 52 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ มีผลแล้ว และเมืองโซลกำหนดให้วันพุธกับวันศุกร์เป็นวันไม่ทำโอที ปี 2014 ศาลยอมรับบันทึก GPS และแอปเป็นหลักฐานการทำงานล่วงเวลา ส่วนสำนักงานวิจัยมะเร็งขององค์การอนามัยโลกจัดให้การทำงานกะกลางคืนอยู่ในกลุ่ม 2A ที่น่าจะก่อมะเร็ง ถึงอย่างนั้นแต่ละอุตสาหกรรมก็ต่างกันไป และยากึนก็ยังไม่หายไป

ในซีรีส์เกาหลี ยากึนแทบจะเป็นเสียงประกอบฉาก Misaeng เล่าคืนดึกของบริษัทการค้าผ่านสายตาพนักงานสัญญาจ้างมือใหม่ ส่วนพี่น้องใน My Liberation Notes หมดแรงไปกับ การเดินทางไปทำงาน ที่แสนไกล วันไหนยากึนแล้วต่อด้วย ฮเวชิก เรื่อง work-life balance ก็ลืมไปได้เลย และความเหนื่อยที่สะสมนี้ก็กลายเป็นคำประชดตัวเองอย่าง Hell Joseon