แดกีออปกับจุงโซกีออป (대기업과 중소기업)

งานแรกอยู่บริษัทใหญ่หรือบริษัทเล็ก ตัดสินอะไรหลายอย่าง ทั้งเงินเดือน สวัสดิการ ไปจนถึงสายตาที่คนมองเรา การหางานของคนหนุ่มสาวเกาหลีเลยยืดยาวหลายปี และตารางรับสมัครของไม่กี่บริษัทก็กลายเป็นจังหวะของทั้งปี

ดูจากตัวเลขแล้วต่างกันลิบ บริษัทขนาดกลางและเล็กมีมากกว่า 8 ล้านแห่ง เกือบทั้งหมดของบริษัทในประเทศ ส่วน "บริษัทใหญ่" เป็นกลุ่มเพียงหยิบมือที่คณะกรรมการการค้าที่เป็นธรรมกำหนดตามขนาดทรัพย์สิน บนสุดคือชื่ออย่าง Samsung Electronics และ Hyundai หรือโลกของ แชบอล ปัญหาคือตำแหน่งที่คนรุ่นใหม่อยากได้ไปกระจุกอยู่ในหยิบมือนั้น

ช่องว่างไม่ได้จบแค่เงินเดือน บริษัทใหญ่จ่ายสูง สวัสดิการครบ และที่สำคัญคือหน้าตาทางสังคม พอเพื่อนพ่อแม่ถามว่า "ทำงานที่ไหน" แค่บอกชื่อบริษัทบทสนทนาก็จบ บริษัทเล็กมีหลากหลาย บางที่จ่ายดีกว่าบริษัทยักษ์ด้วยซ้ำ แต่หลายที่ไม่มีสหภาพแรงงาน เลยมักมีเรื่อง ทำโอที แบบบังคับหรือค้างจ่ายเงินเดือนตามมา รัฐบาลถึงขั้นคัด "SME ที่ดีจริง" ราว 30,000 แห่งจากอัตราการลาออกและเครดิตมาแนะนำ แปลว่าแยกบริษัทดีออกมายากขนาดไหน

การแข่งเรื่อง สถาบันการศึกษา และสเปกจึงไม่จบที่สอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ลากยาวไปถึงหางาน ถ้าเข้าบริษัทใหญ่ไม่ได้ หลายคนหันไปสอบ ข้าราชการ และช่วงหลังมี สตาร์ทอัป เพิ่มมาเป็นทางเลือกที่สาม มีสถิติว่าคนหนุ่มสาวที่ "พักเฉย ๆ" เพราะหางานที่อยากได้ไม่เจอมีราว 400,000 คน และส่วนใหญ่เคยทำงานมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งครั้ง

ซีรีส์ Misaeng โดนใจคนดูก็เพราะโครงสร้างนี้ พระเอกที่ไม่มีวุฒิปริญญาได้เข้าบริษัทการค้ายักษ์ใหญ่ในฐานะพนักงานสัญญาจ้าง แล้วต้องยืนหยัดหน้ากำแพงระหว่างพนักงานชั่วคราวกับประจำ มนุษย์เงินเดือนดูแล้วเหมือนดูสารคดี เส้นเดียวกันนี้โยงไปถึง การจ้างช่วงและพนักงานจ้างเหมา ความเหลื่อมล้ำค่าจ้าง และ การกระจุกตัวในเขตโซล ถ้าได้งานดีช้า การแต่งงาน ก็ช้าตาม และหลายคนก็อธิบาย อัตราการเกิดต่ำกว่า 0.8 ด้วยเหตุนี้