ฮาชอง และ พากยอน (하청과 파견)

โรงงานเดียวกัน งานเดียวกัน แต่สังกัดคนละบริษัท ค่าจ้างและความคุ้มครองก็ต่างกันทันที โครงสร้างนี้อยู่ตรงกลางของแทบทุกข้อถกเถียงเรื่องแรงงานในเกาหลี

ฮาชอง คือการรับเหมาช่วง บริษัทที่ได้งานมา (ผู้รับเหมาหลัก) ส่งต่องานทั้งหมดหรือบางส่วนให้อีกบริษัท คำนี้มาจากคำญี่ปุ่น shitauke เอกสารทางการเลยนิยมใช้คำว่า ฮาโดกึบ และบริษัทต่าง ๆ ก็เรียกว่า บริษัทพันธมิตร เพื่อเลี่ยงความรู้สึกสูงต่ำ ส่วน พากยอน หรือแรงงานผ่านเอเจนซี่ จะต่างออกไปนิดหน่อย เอเจนซี่เป็นคนจ้าง แต่คนทำงานไปทำงานในบริษัทอื่นและรับคำสั่งจากที่นั่น มักใช้กับตำแหน่งที่ต้องทำในพื้นที่ของผู้รับเหมาหลัก อย่างสายการผลิตหรือเลขานุการ ซึ่งแยกออกไปเป็นสัญญาต่างหากได้ยาก

เหตุผลคือเงิน พนักงานประจำของบริษัทใหญ่มีสวัสดิการและเบี้ยเลี้ยงสารพัด ถ้าบาดเจ็บบริษัทก็ต้องจ่ายหนัก งานราคาถูกและอันตรายเลยไหลลงไปที่ บริษัทขนาดกลางและเล็ก กับผู้รับจ้างบริการ ส่วนในไซต์ก่อสร้างก็ต่อกันเป็นผู้รับเหมาช่วงของผู้รับเหมาช่วงอีกทอด ยิ่งลงไปข้างล่าง บริษัทยิ่งเล็ก ค่าจ้างยิ่งบาง ภาพผู้บริหารบริษัทรับเหมาช่วงที่ต้องก้มหัวให้พนักงานรุ่นเล็กของผู้รับเหมาหลักคือ กัปจิล แบบตำราเลย

จุดที่โครงสร้างนี้เจ็บปวดที่สุดคือ อุบัติเหตุจากการทำงาน ปี 2016 ช่างของบริษัทรับเหมาที่กำลังซ่อมประตูกั้นชานชาลาที่สถานีกูอี กรุงโซล เสียชีวิต และปี 2018 แรงงานรับเหมาช่วงก็เสียชีวิตที่โรงไฟฟ้าถ่านหินแทอัน เหตุที่แทอันเป็นชนวนโดยตรงให้แก้กฎหมายความปลอดภัยในการทำงานและออก กฎหมายลงโทษอุบัติเหตุร้ายแรง คำวิจารณ์ว่าความเสี่ยงถูกเอาต์ซอร์สออกไปข้างนอกก็มาจากตรงนี้

ดูซีรีส์แล้วจะเห็นภาพชัด ความไม่มั่นคงของพนักงานสัญญาจ้างใน Misaeng หรือยามจากบริษัทรับจ้างใน ป้อมยาม คอนโด ล้วนเป็นเรื่องเดียวกัน วัยรุ่นที่ทุ่มหลายปีกับ สอบข้าราชการ ก็คือการหาทางออกอีกฝั่งของระบบนี้ และเพราะคนงานคนเดียวแทบไม่มีอำนาจต่อรอง จึงมีคนพูดว่า สหภาพแรงงาน สำคัญที่สุดสำหรับแรงงานรับเหมาช่วงนี่แหละ