imgeum gyeokcha (임금 격차)

ช่องว่างค่าจ้างระหว่างชายหญิงของเกาหลีใต้ติดอันดับกว้างที่สุดใน OECD และทุกปีจะมีการเถียงกันว่าเป็นเพราะอาชีพสะดุดหลังมีลูก หรือเพราะสายงานกับอายุงานที่ต่างกัน

ตัวเลขแรงมาก ตั้งแต่เข้า OECD ในปี 1996 เกาหลีครองตำแหน่งช่องว่างค่าจ้างทางเพศแย่ที่สุดมาเกินสองทศวรรษ และในปี 2021 ช่องว่างทะลุ 30% เกือบสามเท่าของค่าเฉลี่ย OECD ทุกครั้งที่ข่าวนี้โผล่มา ช่องคอมเมนต์เลยกลายเป็นสนามรบของ ความขัดแย้งทางเพศ ทันที

แต่ถ้าแยกตามช่วงอายุ ภาพจะพลิก ช่วงต้นวัย 20 ค่าจ้างเฉลี่ยของผู้หญิงบางทีสูงกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ ส่วนหนึ่งเพราะผู้ชายจำนวนมากต้องหลุดจากตลาดแรงงานไป เกณฑ์ทหาร ช่องว่างเริ่มถ่างตอนกลางวัย 30 กราฟการจ้างงานของผู้หญิงดิ่งลงช่วงมีลูกแล้วค่อยกลับขึ้นมาตอนอายุ 40 ถึง 50 คนเกาหลีเรียกรูปทรงนี้ว่า 'กราฟตัว M' และงานที่กลับไปได้มักเป็นงานค่าแรงต่ำหรือสัญญาจ้างชั่วคราว คำอย่าง ต๊กบักยูกา (เลี้ยงลูกคนเดียว) กับ คิวรอเนอสเซอรี่ เลยมาคู่กับกราฟนี้เสมอ

ฝั่งค้านก็มีน้ำหนัก เขาบอกว่าเทียบค่าเฉลี่ยดิบๆ ไม่แฟร์ เพราะสายงาน อายุงาน ขนาดบริษัท และประเภทสัญญาจ้างก็กำหนดค่าจ้าง ช่องว่างระหว่าง บริษัทใหญ่กับบริษัทเล็ก และระหว่างพนักงานประจำกับ แรงงานซับคอนแทรกต์ ก็ทับซ้อนอยู่บนช่องว่างทางเพศ แต่งานวิจัยปี 2019 ชิ้นหนึ่งเทียบบัณฑิตวัย 20 ที่จบมหาลัยเดียวกัน สาขาเดียวกัน เกรดเท่ากัน ก็ยังพบว่าผู้หญิงได้รายได้ราว 82% ของผู้ชายภายในสองปีแรกหลังเรียนจบ ทำเอาถกเถียงกันยกใหญ่ ส่วนภาครัฐที่เงินเดือนกำหนดตามกฎหมาย ช่องว่างแทบหายไป เลยมักถูกยกเป็นเหตุผลที่ผู้หญิงแห่ไปสอบ ข้าราชการ หรือเป็นครู

สุดท้ายเรื่องนี้วนกลับไปที่ อัตราเกิดต่ำกว่า 0.8 ความกลัวว่ามีลูกแล้วอาชีพจะพังเป็นเหตุผลยอดฮิตของการเลือก พีฮน (ไม่แต่งงาน) และหลัง #MeToo การพูดถึงการเลือกปฏิบัติในที่ทำงานก็เข้มข้นขึ้น เกาะเชจูสมัยก่อนที่ แฮนยอ มักเป็นเสาหลักหาเลี้ยงบ้าน ก็ถูกยกมาเป็นอีกโมเดลที่ต่างจากแผ่นดินใหญ่มาก