เรียกกันด้วยตำแหน่ง

ในบริษัทเกาหลีไม่มีใครเรียกชื่อเฉย ๆ แต่จะต่อท้ายด้วยตำแหน่งแบบ "คิมแดรี" หรือ "พัคกวาจังนิม" พอได้เลื่อนขั้นคำเรียกก็เปลี่ยนตาม ฟังแค่คำเรียกก็เดาอายุงานได้แล้ว

บันไดทั่วไปเริ่มจากซาวอน (พนักงาน) จูอิม แดรี (ผู้ช่วยผู้จัดการ) กวาจัง (ผู้จัดการ) ชาจัง (รองผู้จัดการทั่วไป) บูจัง (ผู้จัดการทั่วไป) แล้วค่อยเป็นระดับผู้บริหาร อีซา ซังมู จอนมู รองประธาน และประธาน เกร็ดสนุกคือแดรีมาจาก "กวาจังแดรี" ที่แปลว่าผู้ทำหน้าที่แทนผู้จัดการ แต่คำหน้าหายไป ตอนนี้เลยแค่หมายถึงขั้นที่อยู่เหนือพนักงาน ซีรีส์ Misaeng ถูกยกให้เป็นคัมภีร์มนุษย์ออฟฟิศก็เพราะวาดบันไดนี้ได้เป๊ะเกินไป ดูจางกือแรที่ อิมซีวาน เล่น เอาตัวรอดในฐานะเด็กฝึกงานสัญญาจ้างท่ามกลาง "หัวหน้าโอ" กับ "คิมแดรี" ก็เหมือนได้ทัวร์ออฟฟิศเกาหลีของจริง

สิ่งที่คนต่างชาติงงที่สุดคือคำว่า "ชี" เรียกเพื่อนร่วมงานรุ่นเดียวกันว่า "ชอลซูชี" ได้ แต่ถ้าใช้กับหัวหน้าจะฟังดูเสียมารยาทพอ ๆ กับพูดภาษากันเอง เด็กใหม่เลยต้องท่องผังองค์กรตั้งแต่สัปดาห์แรก ยิ่งวุ่นเมื่อระดับกับตำแหน่งไม่ตรงกัน ชาจังที่ได้คุมแผนกมักถูกเรียกว่า "บูจังนิม" หรือ "หัวหน้าทีม" และการเขียนชื่อในเอกสารขออนุมัติก็กลายเป็นเกมวัด นุนชี บางบริษัทย่อตำแหน่งเป็นตัวอักษรในอีเมล เช่น G แทนกวาจัง J แทนจูอิม ฝ่ายขายบางคนถึงขั้นพก นามบัตร ที่ตำแหน่งสูงกว่าจริง

รากของมันคือสำนึกเรื่องลำดับชั้นที่ ขงจื๊อทิ้งไว้ กับระบบ ภาษาสุภาพและภาษากันเอง เพราะคำเรียกคือลำดับอาวุโส มันเลยกำหนดไปถึงว่าใครได้รับการรินเหล้าก่อนในวง ฮเวชิก บูจังคือทั้งความฝันและตัวร้ายของเด็กใหม่ ถ้าใช้อำนาจเกินก็โดนว่า คัพจิล ถ้าชอบเล่าความหลังก็โดนเรียก ก้นแด

บริษัทที่ชูวัฒนธรรมแนวราบเลยเริ่มจากทุบคำเรียกทิ้ง Naver NCSoft และ CJ เรียกกันด้วยชื่อต่อ "นิม" บางบริษัทในเครือ SK เรียกทุกคนว่า "แมเนเจอร์" ส่วนคาเคาใช้ชื่อเล่นไปเลย แต่เสียงบ่นก็ยังมีตลอดว่าเปลี่ยนแค่ป้ายชื่อ ลำดับชั้นยังอยู่ครบ ภาพพนักงาน เจน MZ ที่ชอบการเปลี่ยนแปลงนี้ ขณะที่หัวหน้ารุ่นใหญ่ทำตัวไม่ถูก เลยกลายเป็นมุกประจำของรายการวาไรตี้สายออฟฟิศ

ซีรีส์โรแมนติกก็ซึมซับเรื่องนี้ ใน What's Wrong with Secretary Kim การที่นางเอกยังเรียก "รองประธานนิม" จนถึงท้าย ๆ คือจุดที่ทำให้ใจเต้น เพราะในเกาหลีคำเรียกคือเทอร์โมมิเตอร์วัดว่าสองคนสนิทกันแค่ไหน