beoseu saekkkal (버스 색깔)

ในโซล แค่ดูสีรถเมล์ก็รู้แล้วว่าไปไหน สีน้ำเงินไปไกล สีเขียววิ่งในย่าน สีแดงออกนอกเมือง สีเหลืองวนรอบใจกลางเมือง

ระบบนี้เกิดขึ้นในการปฏิรูปรถเมล์ครั้งใหญ่ของโซลเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2004 ก่อนหน้านั้นบริษัทเอกชนต่างคนต่างเดินรถ เน้นแต่สายที่ทำเงิน เมืองโซลจึงรวมทุกเจ้าเข้าระบบกึ่งรัฐ แบ่งสายตามระดับ แล้วให้แต่ละระดับมีสีของตัวเอง รถสายหลักสีน้ำเงินวิ่งผ่ากลางเมืองยาวๆ รถสายย่อยสีเขียวและรถประจำหมู่บ้านเชื่อมซอยกับสถานีรถไฟใต้ดิน รถด่วนสีแดงขนคนจากเมืองบริวารในคย็องกีเข้าใจกลางโซล เป็นตัวหลักของ การเดินทางไปทำงาน ส่วนรถสีเหลืองวนรอบย่านใจกลาง รถไปสนามบินเป็นสีน้ำตาล เลขสายยังบอกโซนต้นทางกับปลายทางด้วย ชินแล้วดูแค่ตัวเลขก็จับทิศได้

สิ่งที่มือใหม่พลาดกันบ่อยสุดคือตอนลง ต้องกดกริ่ง แล้วแตะบัตรอีกครั้งตอนลงจากรถ ถ้าลืม ส่วนลด การเปลี่ยนสาย จะหายไป ถ้าแตะถูก เครื่องจะพูดว่า "ฮวันซึงอิมนีดา" (เปลี่ยนสายค่ะ) และต่อ รถไฟใต้ดิน แทบไม่ต้องจ่ายเพิ่ม ขึ้นก่อน 6 โมงครึ่งเช้ายังได้ส่วนลดรอบเช้าตรู่อีก

รถสีแดงแน่นเป็นพิเศษก็เพราะ ทุกอย่างกระจุกอยู่รอบโซล รถเมล์โซลเลยวิ่งลึกเข้าไปถึงเมืองในคย็องกีอย่างควังมย็อง โกยัง และซ็องนัม ในทางกลับกัน ถ้าไป ต่างจังหวัด หลายที่มีรถประจำอำเภอแค่ชั่วโมงหรือสองชั่วโมงคันเดียว บรรยากาศป้ายรถเมล์เล็กๆ แบบนี้แหละที่ทำให้แฟนๆ ทั่วโลกไปต่อคิวที่ ป้ายรถเมล์ริมทะเลจากปกอัลบั้ม BTS เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ รถสีเขียวกับสีน้ำเงินจะเต็มไปด้วยคนชุด เดินป่า มุ่งหน้าไปทางขึ้นเขา และการเพิ่มรถเมล์ชานต่ำก็เป็นใจกลางของการถกเถียงเรื่อง สิทธิในการเดินทาง