jihacheol (지하철)

เส้นทางถี่ วิ่งดึก ค่าโดยสารถูก ทุกสถานีมีห้องน้ำ หลายแห่งเชื่อมกับห้างใต้ดิน วันฝนตกเลยเดินข้ามไปได้หลายสถานีโดยไม่ต้องขึ้นมาบนถนนเลย

รถไฟใต้ดินสายแรกของเกาหลีเปิดที่ โซล เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 1974 และครบ 50 ปีในปี 2024 เครือข่ายของโซลติดกลุ่มระบบรถไฟในเมืองที่ยาวที่สุดในโลก แค่สาย 1 ถึง 8 ก็มีผู้โดยสารมากเป็นรองแค่ปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้ เพราะสร้างทีหลังเลยสะอาดมาก ส่วนประตูกั้นชานชาลาก็ทำให้อากาศในสถานีดีขึ้นเยอะ สื่อรถยนต์อย่าง Jalopnik เคยยกให้เป็นรถไฟใต้ดินที่ดีที่สุดในโลก

ที่น่าสนุกคือตัวคำเรียก คนเกาหลีเรียกทุกอย่างว่า 지하철 ที่แปลว่ารถไฟใต้ดิน แม้รถจะวิ่งอยู่บนดินก็ตาม ชื่อตามกฎหมายตั้งแต่ปี 1990 คือรถไฟในเมือง แต่ไม่มีใครพูดแบบนั้น ในเขตเมืองหลวง รถไฟชานเมืองอยู่บนแผนที่เดียวกับรถไฟใต้ดินและถูกเรียกรวมกันหมด ความกลมกลืนแบบนี้หาได้ยากในประเทศอื่น ใช้ บัตรโดยสาร ใบเดียว ต่อรถเมล์ค่าโดยสารก็ยังนับต่อเนื่อง

รายละเอียดเล็กๆ ที่นักท่องเที่ยวมักพลาด ขาเข้ากับขาออกมีเสียงเตือนรถไฟเข้าต่างกัน ประตูชานชาลามีบทกวีที่คัดจากการประกวดทุกปี ยกเว้นสถานี Anguk ที่ใช้ภาพและคำพูดของนักสู้เพื่อเอกราชแทน ประกาศส่วนใหญ่มีสี่ภาษา คือเกาหลี อังกฤษ จีน และญี่ปุ่น และเพราะเป็น ประเทศที่ถูกแบ่งแยก สถานีเลยทำหน้าที่เป็นหลุมหลบภัยด้วย บางสถานีมีหน้ากากกันแก๊สเตรียมไว้ และเพราะวิ่งใต้ดินเลยไม่ค่อยโดนสภาพอากาศเล่นงาน วันที่หิมะตกหนักคนกลับยิ่งมาใช้เยอะขึ้น

แต่ก็ไม่ได้สบายตลอด สาย 2 ช่วงเช้าคือ นรกของคนเดินทาง ของแท้ ส่วนสถานี Jamsil หลังคอนเสิร์ตจบก็แน่นจนขยับไม่ได้ ดราม่าเรื่องขึ้นฟรีสำหรับคนอายุ 65 ปีขึ้นไป หรือ 경로 우대 และการต่อสู้เพื่อ สิทธิในการเดินทาง ของผู้ใช้วีลแชร์ ก็เกิดขึ้นในรถไฟใต้ดินนี่แหละ หลัง ไฟไหม้รถไฟใต้ดินแทกูปี 2003 วัสดุภายในตู้รถก็ถูกเปลี่ยนเป็นแบบทนไฟ ความปลอดภัยทุกวันนี้จึงแลกมาด้วยราคาที่แพงมาก ใต้ดินไม่มีวิวให้ดู ทุกคนเลยก้มหน้าดูมือถือ ใช้นิ้วโป้งไถอ่านเว็บตูนแบบ เลื่อนแนวตั้ง จนเป็นภาพคุ้นตาของช่วงเดินทางไปทำงาน และยังมี มารยาทบนรถไฟใต้ดิน อีกชุดที่ทำให้ทุกอย่างเป็นระเบียบ