noran jeomja-beullok: 노란 점자 + block (노란 점자블록)

กระเบื้องปุ่มนูนสีเหลืองที่ปูตามทางเท้าและพื้นสถานี เป็นป้ายบอกทางที่อ่านด้วยฝ่าเท้าและไม้เท้าขาว ทำขึ้นเพื่อคนตาบอดและคนสายตาเลือนราง

กติกามีแค่สองแบบ แบบที่เป็นเส้นยาวเรียงขนานกันแปลว่า "เดินตามเส้นนี้ตรงไปเลย" ส่วนแบบที่เป็นปุ่มกลมเรียงเป็นตารางแปลว่า "หยุดก่อนแล้วเช็กรอบตัว" เพราะฉะนั้นแบบปุ่มจะอยู่หน้าบันได หน้าทางม้าลาย ตรงจุดที่ทางเลี้ยว และตามขอบชานชาลา รถไฟใต้ดิน ทุกสถานี ที่เกาหลีมีกฎหมายเรื่องการเดินทางของผู้ที่เดินทางลำบาก บังคับให้ติดตั้งในสถานีขนส่งสาธารณะและทางเท้าสายหลัก

ต้นกำเนิดอยู่ที่ญี่ปุ่น นักประดิษฐ์ชื่อ มิยาเกะ เซอิจิ เห็นเพื่อนค่อย ๆ สูญเสียการมองเห็น เลยควักเงินตัวเองพัฒนาขึ้นมา และถูกปูเป็นครั้งแรกของโลกเมื่อเดือนมีนาคม 1967 ที่สี่แยกใกล้โรงเรียนสอนคนตาบอดในโอกายามะ หลังยุค 1970 ก็แพร่ไปทั่วโลก จนตอนนี้กลายเป็นตัวอย่างคลาสสิกของ universal design

ทำไมต้องสีเหลือง คนสายตาเลือนรางต้องการความต่างของความสว่างกับพื้นรอบ ๆ ให้มากที่สุด และสีเหลืองเด่นที่สุด มาตรฐานสากลเลยกำหนดเป็นสีเหลือง บางที่ปูเป็นสีเทาหรือลายหินอ่อนเพราะดูเรียบหรูกว่า แต่กลายเป็นว่าคนที่ต้องใช้จริง ๆ มองไม่เห็นเลย

ที่เกาหลีเรื่องที่ถูกพูดถึงบ่อยกว่าคือ มีอะไรวางทับอยู่ข้างบน ทั้งป้ายหน้าร้าน มอเตอร์ไซค์ส่งของ สกูตเตอร์ไฟฟ้าให้เช่า แผงของที่ล้นออกมาจาก ตลาดดั้งเดิม ไปจนถึงรถที่จอดคร่อมทางเท้าหลังแพ้ สงครามที่จอดรถ สำหรับคนที่เดินด้วยตา มันก็แค่แถบสีเหลือง แต่สำหรับคนที่เดินด้วยไม้เท้า มันคือทางที่ขาดกลางคัน การเว้นกระเบื้องให้โล่งจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ นุนชี ในที่สาธารณะ เหมือน มารยาทบนรถไฟใต้ดิน และมักโผล่มาทุกครั้งที่มีการถกเรื่อง สิทธิในการเดินทาง ว่าเมืองนี้ถูกออกแบบมาเพื่อใครกันแน่ ครั้งหน้าที่แตะ บัตรโดยสาร เข้าสถานีในโซล ลองก้มมองพื้นดู น่าจะมีทางสีเหลืองทอดยาวจากประตูตรวจตั๋วไปจนถึงชานชาลา