ประเพณีที่ยังทำกันอยู่

ไม่ใช่ของเก่าในตู้กระจกพิพิธภัณฑ์ แต่เป็นประเพณีที่คนเกาหลียังลงมือทำกันจริงอยู่ทุกวันนี้ ดูว่าอะไรรอดและอะไรหายไป ก็จะเห็นว่าสังคมนี้ยังยึดอะไรไว้แน่น

ที่เห็นชัดที่สุดคือเทศกาล ช่วง ซอลลัล และ ชูซอก คนทั้งประเทศแห่กลับบ้านเกิด ตอนเช้าจัดสำรับ ชารเย แล้วทำ เซแบ คือการกราบผู้ใหญ่ พอเข้าหน้าหนาวทั้งบ้านก็มารวมตัวทำ กิมจัง ดองกิมจิไว้กินทั้งปีในรวดเดียว วิธีทำอาจเปลี่ยน แต่วันที่ต้องมารวมกันยังเหมือนเดิม

ประเพณีที่ซึมอยู่ในร่างกายเงียบกว่านั้น นิสัยนั่งกินข้าวบนพื้นและนอนบนพื้นอุ่น ๆ มาจาก อนดล ระบบทำความร้อนของอาณาจักรโคกูรยอที่ส่งต่อผ่านโครยอแล้วแพร่ไปทั่วประเทศช่วงปลายโชซอน ทุกวันนี้อพาร์ตเมนต์ส่วนใหญ่ก็ยังใช้ระบบทำความร้อนใต้พื้น ไหกิมจิที่เคยฝังดินกลายเป็น ตู้เย็นกิมจิ ตัวอย่างสุดคลาสสิกของประเพณีที่เปลี่ยนแค่รูปแต่ไม่หายไป

บางประเพณีรอดมาในฐานะที่เที่ยว ย่าน ฮันอก อย่างหมู่บ้านฮาฮเวที่ อันดง หมู่บ้านยังดงที่ คย็องจู และหมู่บ้านฮันอกที่ ช็อนจู กลายเป็นแลนด์มาร์ก หน้าพระราชวังก็เต็มไปด้วยคนเช่า ฮันบก มาถ่ายรูป ส่วน เทมเปิลสเตย์ ที่ไปค้างวัดบนเขาสองสามคืน สวดมนต์ตอนเช้ามืดและกินข้าวแบบพระ ก็ฮิตในหมู่ชาวต่างชาติ

กระแสหยิบประเพณีมารีมิกซ์ก็แรงมาก คลิปโปรโมตการท่องเที่ยวที่ใช้ พันโซรี ดังไปทั่วโลก และเพลง IDOL ของ BTS ก็ดึงเสียงเชียร์แบบ กุกัก กับฮันบกขึ้นเวที อีกด้านหนึ่ง วิธีที่ประเพณีหายไปบ่อยที่สุดตอนนี้ไม่ใช่เพราะถูกห้ามหรือตกเทรนด์ แต่เพราะไม่มีใครสืบต่อ เมื่อ ชนบทร้างผู้คน หมู่บ้านว่างลง พิธีกรรมและการละเล่นของที่นั่นก็ขาดหายไปด้วย