คังนึง

เมืองชายฝั่งตะวันออกของจังหวัดคังวอนที่คนจำได้จากทะเลและกลิ่นกาแฟ ป้ายรถเมล์ริมหาดแค่ป้ายเดียวที่อยู่บนปกอัลบั้ม กลายเป็นจุดแสวงบุญของแฟน ๆ ทั่วโลก

เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของแถบยองดง ภูมิภาคอีกฝั่งของเทือกเขาแพ็กดูแดกัน ภูเขาสูงทำให้ที่นี่อยู่ไกลจากโซลมานาน จุดเปลี่ยนแรกคือทางด่วนยองดง ส่วนจุดเปลี่ยนที่สองคือ KTX สายคังนึงที่เปิดทันโอลิมปิกฤดูหนาวพย็องชัง 2018 การแข่งกีฬาบนน้ำแข็งของโอลิมปิกจัดที่นี่ เมืองที่มีประชากร 210,000 คนเลยมีลานน้ำแข็งถึงห้าแห่ง แค่หน้า ทะเลหน้าร้อน ก็มีคนมาเที่ยว 6 ถึง 8 ล้านคน ทั้งปีรวมเกิน 15 ล้านคน

ที่มาของการเป็นเมืองกาแฟน่ารักมาก ต้นยุค 2000 มีตู้กดกาแฟสามตู้มาตั้งที่ปลายหาดอันมก กาแฟเฮเซลนัตจากตู้นั้นดังปากต่อปากในหมู่คนขับแท็กซี่ ช่วงเดียวกัน พัก อีชู บาริสต้ารุ่นแรกของเกาหลีก็หนีเมืองใหญ่มาเปิดคาเฟ่ริมหาดนี้ ตามด้วยโรงคั่วอย่างเทราโรซา สุดท้ายปี 2009 เมืองก็ประกาศให้หาดอันมกเป็นถนนคาเฟ่ ใน สาธารณรัฐคาเฟ่ อย่างเกาหลี ต้นตำรับการนั่งจิบกาแฟมองทะเลอยู่ที่นี่แหละ

แลนด์มาร์กที่เกิดจากจอก็เยอะ สถานีจองดงจินดังเป็นที่เที่ยวหลังไปโผล่ในละคร Sandglass ต้นสนในสถานีเคยถูกตั้งชื่อตามนางเอก โกฮยอนจอง ด้วย จองดงจินยังเป็นจุดชม พระอาทิตย์ขึ้นวันปีใหม่ ชื่อดัง คืนวันที่ 31 ธันวาคมคนแน่นทุกปี แล้วก็ป้ายรถเมล์ริมทะเลที่ถ่ายปกอัลบั้มของ BTS พอแฟน ๆ จากทั่วโลกมาต่อคิวกัน เมืองต้องส่งเจ้าหน้าที่มาดูแลและติดป้ายบอกทาง ( คิวที่ป้ายรถเมล์ ) เป็นตัวอย่างคลาสสิกที่ฉากเดียวในคอนเทนต์เปลี่ยนเมืองต่างจังหวัดให้กลายเป็นเส้นทาง ตามรอยไอดอล และมักถูกพูดถึงคู่กับ ปูซาน

ประเพณีก็ยังมีชีวิต เทศกาลทาโนแห่งคังนึงได้เป็นมรดกภูมิปัญญาแห่งชาติปี 1967 และขึ้น บัญชีมรดกของ UNESCO ปี 2005 มี ระบำหน้ากาก อย่างละครหน้ากากควันโนขึ้นแสดง สำเนียง คังนึงก็เฉพาะตัวจนมีการประกวดพูดสำเนียงนี้โดยเฉพาะ ของกินตัวเอกคือเต้าหู้อ่อนโชดังที่ใช้น้ำทะเลทำให้จับตัว คนท้องถิ่นยกให้เป็นเมนู แก้แฮงก์ คู่กับจัมปงเจ้าดังย่านเคียวดง เดินพ้นชายหาดไปนิดเดียวก็จะเห็นรั้วลวดหนามกับป้อมเฝ้าระวังชายฝั่ง ซึ่งก็เป็นภาพปกติของเมืองนี้