ปูซาน

เมืองใหญ่อันดับสองของเกาหลีและท่าเรือการค้าที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ เมืองริมทะเลที่บ้านเรือนไต่ขึ้นไปถึงไหล่เขา คนส่วนใหญ่จำได้จากเทศกาลหนัง เบสบอล และสำเนียงที่ฟังแล้วรู้เลย

แค่ชื่อก็บอกภูมิประเทศแล้ว ปูซานแปลว่า " ภูเขารูปหม้อคว่ำ " และเพราะแทบไม่มีที่ราบ เมืองเลยขยายขึ้นไปตามเนินเขา นักท่องเที่ยวต่างชาติถึงชอบเทียบกับฮ่องกงหรือริโอเดจาเนโร ชุมชนบนเนินพวกนั้นมีรากมาจาก สงครามเกาหลี ช่วงสงครามปูซานเป็นเมืองหลวงชั่วคราว ผู้ลี้ภัยหลั่งไหลเข้ามาจนประชากรเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว ร่องรอยของคนจากทั่วประเทศที่มาปะปนกันยังเห็นได้ทั้งในหน้าตาเมืองและสำเนียงพูด ตลาดกุกเจที่ผู้ลี้ภัยช่วยกันสร้าง ต่อมากลายเป็นฉากของหนัง Ode to My Father

ปูซานผูกพันกับวงการหนังแบบลึกซึ้ง เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน เริ่มต้นที่ลาน BIFF ย่านนัมโพดง และตอนนี้ใช้ Busan Cinema Center ที่เซ็นทัมซิตี้ ย่านแฮอุนแดเป็นบ้านหลัก ตั้งแต่ต้นยุค 2000 เมืองนี้ยอมให้ปิดถนนและถ่ายฉากระเบิดแบบไม่ยึกยัก กองถ่ายเลยแห่มาที่นี่ หนังภัยพิบัติสึนามิ Haeundae ทำยอดคนดูทะลุสิบล้าน การหนีภัยพิบัติจากโซลลงมาปูซานเป็นพล็อตคลาสสิกของหนังภัยพิบัติเกาหลี และ Train to Busan ก็ใส่มันไว้ในชื่อเรื่องตรงๆ ฝั่งดนตรี เพลง " Come Back to Busan Port " ของ โชยงพิล แทบจะเป็นเพลงประจำเมือง

ดูซีรีส์เกาหลีบ่อยๆ จะจับ สำเนียงคยองซัง ได้ทันที ภาษาปูซานยังมีวรรณยุกต์ และประโยคคำถามลงท้ายได้สองแบบ ถ้ามีคำแสดงคำถามจะลงท้ายด้วย " -โน " อย่าง " นูกา คือราโน? " (ใครพูดแบบนั้น) แต่ถ้าเป็นคำถามแบบใช่หรือไม่ใช่จะลงท้ายด้วย " -นา " อย่าง " บับ มุตนา? " (กินข้าวยัง) ใน Reply 1997 ที่มีฉากอยู่ที่ควังอัลลี สำเนียงของ จองอึนจี ซึ่งเป็นคนปูซานตัวจริงผ่านการรับรองจากคนท้องถิ่น ส่วนนักแสดงต่างถิ่นที่ดัดสำเนียงแบบไม่เนียนก็กลายเป็นมุกประจำของคนปูซาน จีมิน กับ จองกุก แห่ง BTS ก็โตมาที่ปูซานเหมือนกัน

แพลนหนึ่งวันแทบจะวางตัวเอง กิน ปลาดิบ ที่ตลาดจากัลชี เติมท้องด้วยแทจีกุกบับกับมิลมยอน แล้วปิดท้ายด้วยวิวกลางคืนของ แฮอุนแด กับสะพานควังอัน ที่นี่เป็นบ้านของทีม Lotte Giants การเชียร์เบสบอล เลยดุเดือดติดอันดับประเทศ และ BEXCO ยังเป็นที่จัดงานเกม G-STAR ด้วย จากโซลนั่ง KTX เที่ยวเดียวก็ถึง