yagu eungwon (야구 응원)

สนามเบสบอลเกาหลีไม่ใช่ที่สำหรับนั่งดูเงียบๆ นักตีทุกคนมีเพลงเชียร์เป็นของตัวเอง แล้วเชียร์ลีดเดอร์กับหัวหน้ากองเชียร์ก็เปลี่ยนอัฒจันทร์เป็นคอนเสิร์ตตลอดเก้าอินนิง

ระบบคือแบบนี้ ทีมแต่งเพลง ให้นักร้องอัดเสียงเสร็จ เปิดผ่านลำโพง แล้วคนดูร้องตามทับไปอีกชั้น เนื้อเพลงจงใจให้ง่าย วนแค่ชื่อนักกีฬา คำว่าฮิต โฮมรัน มาครั้งแรกก็ร้องตามได้ตั้งแต่รอบตีที่สอง ถ้าเทียบกับญี่ปุ่นที่เนื้อเชียร์ยาวเป็นเพลงทั้งเพลง ของเกาหลีเข้าถึงง่ายกว่าเยอะ เมื่อก่อนนิยมเอาเพลงดังมาใส่เนื้อใหม่ แต่หลังเจอปัญหาลิขสิทธิ์ ทีมส่วนใหญ่ก็หันมาแต่งเพลงเอง

สำหรับนักกีฬา การได้เพลงเชียร์คือเกียรติ เพราะต้องลงสนามบ่อยถึงจะได้ รุกกี้คนหนึ่งของ Hanwha เลยตั้งเป้าว่า ' จะเป็นนักกีฬาที่มีเพลงเชียร์ ' แล้วก็ทำได้ในซีซันแรกจนซึ้งตอนได้ยินครั้งแรก ส่วนนักกีฬาต่างชาติได้เพลงก่อนลงสนามด้วยซ้ำ ท่าเต้นก็ยากขึ้นทุกปี บางทีมแทบต้องซ้อมท่าไปก่อน

แม้แต่โครงสร้างสนามก็ต่างออกไป วัฒนธรรมหลักคือยืนเชียร์โซนอินฟิลด์ ตาข่ายกันลูกเลยใหญ่มาก และที่นั่งฝั่งเจ้าบ้านกับทีมเยือนก็ไม่แบ่งเข้มเท่าฟุตบอล ที่ จัมชิล สองทีมใช้สนามเดียวกัน ส่วนแฟน Lotte ที่ซาจิก ปูซาน ขึ้นชื่อเรื่องตะโกน ' มา! ' ทุกครั้งที่พิตเชอร์ฝั่งตรงข้ามโยนกันฐาน ในมือต้องมี ชีแมก อยู่แล้ว

พูดง่ายๆ นี่คือ แฟนแชนต์ กับ การร้องประสานเสียงหมู่ เวอร์ชันกีฬา ปี 2024 คลิปเต้นสั้นๆ ของเชียร์ลีดเดอร์ ดังไปทั่วโลก ผ่านวิดีโอสั้น และปีเดียวกันนั้น ยอดผู้ชมเบสบอลอาชีพทะลุสิบล้านคน เป็นครั้งแรก พอสาวๆ วัยรุ่นแห่เข้าสนาม คนก็เริ่มพูดกันว่า ลีก KBO เดินเกมเหมือนแฟนด้อมไอดอล แล้ว TVING ที่ถือสิทธิ์สตรีมก็ดึงบรรยากาศนั้นเข้ามาในจอ แค่คำว่า ฮวาอิทติ้ง คำเดียวไม่พอ นี่คือบอสใหญ่ของ วิธีดูกีฬาแบบเกาหลี