ซาทูรี (사투리)

ภาษาเกาหลีในแบบของแต่ละภูมิภาค น้ำเสียงขึ้นลงต่างกันมากจนคนที่เรียนเกาหลีจากตำรายังงงในตอนแรก และในซีรีส์แค่บทพูดบรรทัดเดียวก็บอกได้ว่าตัวละครมาจากไหนและนิสัยเป็นยังไง

ตามพจนานุกรม ซาทูรีคือเฉพาะส่วนของภาษาถิ่นที่ต่างจากภาษามาตรฐาน แต่ในชีวิตจริงคนเกาหลีเรียกทั้งสำเนียง คำศัพท์ และลีลาการพูดรวมกันว่า 'ซาทูรี' คำว่า satoori เลยใช้กันแบบทับศัพท์ในหมู่แฟนต่างชาติ กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่ สำเนียงคยองซัง ของ ปูซาน และ แทกู สำเนียงช็อลลา ของควังจูและมกโพ สำเนียงชุงช็องที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนิบ และ ภาษาเชจู ที่บางคนนับเป็นอีกภาษาหนึ่งเลย แม้แต่ในคยองซังเอง ปูซานกับแทกูก็พูดไม่เหมือนกัน พอซีรีส์เหมารวมทั้งภูมิภาคด้วยสำเนียงปูซาน คนแทกูก็น้อยใจนิดๆ ที่มาของคำก็น่าสนใจ คำว่า 'ซาโทรี' ปรากฏครั้งแรกในพงศาวดารพระเจ้ามย็องจงปี 1549

ในเกาหลี ซาทูรีเคยถูกมองว่าเป็น 'สิ่งที่ต้องแก้' มานาน โรงเรียนสอนว่าภาษามาตรฐานคือภาษาที่ 'ถูกต้องและสุภาพ' และที่เชจูเคยมียุคที่นักเรียนโดนลงโทษเพราะพูดภาษาท้องถิ่น กฎการออกอากาศจำกัดภาษาถิ่นในรายการจนถึงปี 2004 หลังข้อกำหนดนั้นหายไป สถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติถึงเริ่มสำรวจภาษาถิ่นทั่วประเทศ และตอนนี้หลายคนกลับจงใจพูดซาทูรีหนักๆ ให้เป็นเอกลักษณ์ ท่ามกลาง การกระจุกตัวในเขตเมืองหลวง ที่ทุกอย่างไหลไปโซล สำเนียงคือสัญลักษณ์ที่ชัดที่สุดว่ามาจากไหน ไม่แปลกที่พอขึ้นรถ กลับบ้านเกิด ช่วงเทศกาล หลายคนเปลี่ยนสำเนียงทันที

ถ้าเป็นสายซีรีส์ คงเคยเห็นดราม่าเรื่องการแสดงด้วยภาษาถิ่น Reply 1997 มีฉากหลังที่ปูซาน ตัวละครหลักเลยพูดสำเนียงปูซานตั้งแต่ต้นจนจบ และสำเนียงแท้ๆ ของ จองอึนจี ที่เป็นคนปูซานก็กลายเป็นที่พูดถึง Our Blues กับ When Life Gives You Tangerines เล่าชีวิตชาวเชจูด้วยภาษาเชจู ปัญหาคือหูคนท้องถิ่นโหดที่สุด คนนอกฟังว่าเนียน แต่คนพื้นที่รู้ทันทีว่า 'คนโซลแกล้งพูด' ความเป็นธรรมชาติของซาทูรีเลยกลายเป็นหนึ่งในเกณฑ์วิจารณ์การแสดง กลับกัน ถ้าเป๊ะแบบโบราณเกินไป คนรุ่นใหม่ในพื้นที่ก็จะบอกว่าเดี๋ยวนี้ไม่มีใครพูดแบบนั้นแล้ว

สำหรับคนเรียนภาษาเกาหลี ซาทูรีคือกำแพงที่คะแนน TOPIK ช่วยอะไรไม่ได้ แม้แต่คำลงท้ายของ ภาษาสุภาพและภาษากันเอง ยังเปลี่ยนรูปตามภูมิภาค ซับไตเติลกับ การแปลอัตโนมัติ เลยพลาดอารมณ์ของคำได้ง่าย ส่วนนักแปลก็ปวดหัวทุกครั้งว่าจะแปลภาษาถิ่นในงานต่างประเทศเป็นสำเนียงเกาหลีภาคไหนดี