jeollado mal (전라도 말)

สำเนียงภาคตะวันตกเฉียงใต้ของเกาหลี แถบควังจู ช็อนจู และมกโพ ลากท้ายคำยาวๆ ผสมเสียงขึ้นจมูก ฟังแล้วอบอุ่นเป็นกันเอง แต่ก็มีเสียงบ่นเก่าแก่ตามมาด้วยว่าละครชอบเอาสำเนียงนี้ไปใส่แต่บทนักเลงกับตัวตลก

สิ่งแรกที่ติดหูคือหางเสียง ประโยคจะจบด้วย '-ทังเก' '-โยอิง' หรือ 'แฮบูรอ' และ 'แนกา' (ฉัน) จะกลายเป็น 'นากา' มีมุกว่าแค่ปล่อยคำอุทานอย่าง 'อัตตา' 'วอเม' 'คอมนาเก' 'ฮอบอลลาเก' ให้ถูกจังหวะ ก็พูดเหมือนคนจอลลาแล้ว แล้วยังมีบอสใหญ่คือ 'คอชิกี' คำเดียวใช้แทนได้ทั้งคน สิ่งของ หรือสถานการณ์ทั้งหมด ระวังกับดักด้วย 'คาเก' อาจไม่ได้แปลว่าร้านค้า แต่แปลว่า 'ไปกันเถอะ'

นิสัยการออกเสียงติดตัวไปตลอดชีวิต เสียง ㅎ จะหายไป 'แพ็กฮวาจ็อม' (ห้างสรรพสินค้า) เลยกลายเป็น 'แพกวาจ็อม' และ 'คบฮากี' (คูณ) กลายเป็น 'โคบากี' พัคนาแร ที่โตมาในมูอันเคยเล่าในรายการว่าโดนจับได้ว่าเป็นเด็กจอลลาเพราะพูด 'โคบากี' ในคาบเลข คำถามมักลงเสียงต่ำตอนท้ายแทนที่จะขึ้น ในควังจู 'พับ มอกอนยา↘' (กินข้าวยัง) จึงเป็นคำทักทายมากกว่าคำถาม แต่ถ้าขึ้นเสียงสูงอาจฟังเหมือนหาเรื่อง

ความสุภาพมาจากหางเสียง '-ราอู' 'แฮซอราอู' คือเวอร์ชันจอลลาของ 'แฮซอโย' นักร้องทร็อต ซงกาอิน จากเกาะชินโด ทำให้หางเสียงนี้ดังทั่วประเทศด้วยคำทักทายประจำตัว 'ซงกาอินอีออรา~'

รากทางวัฒนธรรมลึกมาก พันโซรี น่าจะเกิดในจอลลา และสำนักที่ยังเหลืออยู่ก็มาจากแถบนี้แทบทั้งหมด นักร้องจากภูมิภาคอื่นจึงตั้งใจฝึกสำเนียงนี้ ถ้าไป ช็อนจู กิน บิบิมบับ สำเนียงเจ้าของร้านก็แถมมาให้ฟรี

ภาพลักษณ์บนจอซับซ้อน ละครสืบสวนยอดนิยมยุคแรกๆ ให้คนร้ายพูดสำเนียงจอลลาแทบทุกตอน จนจังหวัดช็อลลาใต้ต้องยื่นประท้วงอย่างเป็นทางการ และนักเลงในการ์ตูนกับหนังก็ใช้สำเนียงนี้มานานหลายสิบปี ทั้งที่มันถูกนับเป็นสำเนียงที่เล่นยากมาก เพราะระดับเสียงคลุมเครือกว่า สำเนียงคย็องซัง และคำศัพท์เยอะ ใครเลียนแบบก็โดนจับได้ง่าย ฮวังจองมิน ที่จริงเป็นคนชางวอน แต่พูดได้จนคนท้องถิ่นยังทึ่งใน New World และ The Wailing และนี่ก็คือภาษาที่คน ควังจู พูดใน A Taxi Driver หนังที่เล่าเรื่อง เหตุการณ์ลุกฮือปี 1980

ทุกวันนี้วัยรุ่นและคนวัย 20 ในควังจูเหลือไว้แค่ทำนองเสียง คำศัพท์เฉพาะแทบไม่ใช้แล้ว บางคนยังแซวเวอร์ชันในละครว่า 'สมัยนี้ใครเขาพูดแบบนั้น' แต่ถึงจะอยู่โซลมานานหลายปี น้ำเสียงก็ยังแอบหลงเหลืออยู่