ถอดรองเท้า

บ้านคนเกาหลีต้องถอดรองเท้าที่หน้าประตู ร้านอาหารที่นั่งพื้นก็ถอดเหมือนกัน เพราะพื้นคือพื้นที่ใช้ชีวิต ในซีรีส์ ฉากที่ใครใส่รองเท้าเดินเข้าบ้านเลยเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการบอกว่าคนนี้ไม่มีมารยาท

ทุกอย่างเริ่มที่พื้น ราวศตวรรษที่ 17 ระบบทำความร้อนใต้พื้น อนดล แพร่ไปเกือบทุกบ้าน คนเลยนั่ง กิน และนอนบนพื้นอุ่น ๆ แทนเก้าอี้ ก่อนหน้านั้นในยุคโครยอ ชนชั้นปกครองใช้เตียงและเก้าอี้ ซีรีส์ย้อนยุคโครยอจึงมีเฟอร์นิเจอร์ ส่วนเรื่องยุคโชซอนทุกคนนั่งพื้น แต่ถึงอย่างนั้น บันทึกสมัยนั้นก็เล่าว่าแม้แต่กษัตริย์โครยอยังถอดรองเท้าไว้นอกอาคารก่อนเข้าไปนั่ง การเอาดินจากถนนเข้ามาบนพื้นที่ใช้นอนยังเป็นเรื่องคิดไม่ถึงจนทุกวันนี้ คนเกาหลีหลายคนถือว่าการใส่รองเท้าเดินเข้าห้องนั่งเล่นคือการดูถูกกันจริง ๆ

กฎนี้ตามออกไปนอกบ้านด้วย เด็กเกาหลีถูกสอนตั้งแต่อนุบาลให้เปลี่ยนเป็น รองเท้าในอาคาร ทันทีที่เข้าตึก ทางเดินใน โรงเรียน ตอนนี้เลยเต็มไปด้วยรองเท้าแตะทรง Crocs ในบรรดาประเทศเขตอบอุ่น วัฒนธรรมรองเท้าในโรงเรียนที่ชัดขนาดนี้มีแทบแค่เกาหลีกับญี่ปุ่น คนต่างชาติที่ไปเยี่ยมโรงเรียนเกาหลีเลยทึ่งกันเยอะ ที่ จิมจิลบัง และ คาเฟ่การ์ตูน ก็ต้องถอดรองเท้าตั้งแต่หน้าประตู

แต่ร้านอาหารแบบนั่งพื้นกำลังลดลง เคยมีช่วงที่กิน ซัมกยอบซัล ต้องนั่งพื้นเป็นมาตรฐาน ตอนนี้หลายร้านรีโนเวตเป็นโต๊ะ เพราะคนขี้เกียจถอดบูต หรือกังวลเรื่องถุงเท้ากับกลิ่นเท้า ที่นั่งพื้นที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่เป็นของลูกค้าวัยกลางคนขึ้นไป ส่วนป้ายที่ชั้นวางรองเท้าว่า "ทางร้านไม่รับผิดชอบหากรองเท้าหาย" เป็นภาพคุ้นตา แต่จริง ๆ ไม่มีผลทางกฎหมาย

ช่วงที่วัฒนธรรมนี้ดูดราม่าที่สุดในสายตาชาวโลกคือตอนที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เสด็จหมู่บ้านฮาฮเว ที่ อันดง พอพระองค์ถอดรองเท้าแล้วก้าวขึ้นพื้นไม้ของ ฮันอก ในชุดถุงน่อง กล้องสื่อต่างชาติก็รัวแฟลชไม่หยุด เพราะในโลกตะวันตก การถอดรองเท้าในงานทางการให้ความรู้สึกเกือบเหมือนถอดเสื้อผ้าไปชิ้นหนึ่ง ถ้าเพื่อนเกาหลีชวนไปบ้าน หยุดที่หน้าประตูก่อน แล้วใส่ถุงเท้าคู่ที่สะอาดไปด้วยนะ