musical (뮤지컬)

ละครเวทีที่เล่าเรื่องผ่านเพลงและการเต้น ที่เกาหลีทั้งเรื่องลิขสิทธิ์จากต่างประเทศและงานออริจินัลเติบโตไปพร้อมกัน จนกลายเป็นตลาดมิวสิคัลใหญ่อันดับ 4 ของโลก รองจากอเมริกา อังกฤษ และญี่ปุ่น

จุดเริ่มต้นของมิวสิคัลเกาหลียุคใหม่มักนับจากเรื่อง Salijjagi Opseoye ปี 1966 หลังจากนั้นหลายสิบปี การเอาเรื่องดังจากต่างประเทศมาดัดแปลงโดยไม่จ่ายค่าลิขสิทธิ์เป็นเรื่องปกติ จนปี 1996 ที่เกาหลีเข้าร่วมอนุสัญญาเบิร์น ทุกอย่างก็เปลี่ยน แล้ว The Phantom of the Opera ปี 2001 ก็เปิดยุคมิวสิคัลลิขสิทธิ์ฟอร์มยักษ์ การปรับบทและเนื้อเพลงให้เข้ากับคนดูเกาหลี หรือ การทำโลคัลไลซ์ เลยกลายเป็นฝีมือเฉพาะทางไปเลย

สิ่งที่ทำให้แฟนต่างชาติอึ้งที่สุดคือระบบแคสติ้ง บทเดียวแบ่งให้นักแสดง 2 ถึง 4 คน คนดูเลยไม่ได้แค่ซื้อตั๋วเรื่องนั้น แต่เลือกรอบของนักแสดงที่ชอบ คนที่ดูเรื่องเดิมซ้ำหลายรอบเพื่อตามคอมโบนักแสดงต่างกันถูกเรียกว่า คนดูประตูหมุน และรอบฮิตก็กลายเป็นสงคราม กดบัตร คนดูหลักคือผู้หญิงอายุ 20 ถึง 40 ปี ส่วนที่นั่ง VIP โรงใหญ่ขึ้นไปถึง 190,000 วอนในปี 2023 แล้วก็มีดราม่าเรื่องวัฒนธรรม 'ดูแบบศพ' ที่คาดหวังให้ทุกคนนั่งนิ่งไม่ขยับไม่มีเสียงเลย

เวทีมิวสิคัลยังเป็นทางผ่านของดาราด้วย โจซึงอู กับ โจจองซอก แจ้งเกิดบนเวทีก่อนจะดังบนจอ (นักแสดงที่มาจากเวทีมิวสิคัล) ส่วนไอดอลอย่าง ซูโฮ และ โจควอน ก็เดินสวนทางกลายเป็น ไอดอลที่ไปเล่นละครเวที สำหรับ JYJ ที่ถูกปิดทางออกทีวี โรงละครแทบเป็นที่เดียวที่ได้เจอแฟน ๆ นักร้องอย่าง พัคฮโยชิน ก็รับบทนำในโปรดักชันใหญ่เป็นเรื่องปกติ

ห้องแล็บของงานใหม่คือโรงละครเล็ก ๆ ย่าน แดฮังโน เรื่อง Maybe Happy Ending เริ่มต้นที่นี่ในปี 2015 ก่อนไปบรอดเวย์ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ และในปี 2025 คว้ารางวัลโทนี่สาขามิวสิคัลยอดเยี่ยมพร้อมกวาดรางวัลมากที่สุดของปีนั้น ส่วนปี 2023 รายได้ศิลปะการแสดงของเกาหลีก็แซงรายได้หนังโรงเป็นครั้งแรก