คำเรียกพระราชาในซากึก

จอนฮา มามา แทกัม คำที่ได้ยินไม่หยุดในซากึก แค่รู้ว่าใครเรียกใครว่าอะไร ลำดับชั้นในวังก็ชัดขึ้นทันที

พระราชาถูกเรียกว่า จอนฮา ซึ่งต่ำกว่า พเยฮา ที่ใช้กับจักรพรรดิหนึ่งขั้น เพราะ โชซอน วางตัวเป็นอาณาจักรประเทศราช ไม่ใช่จักรวรรดิ ด้วยเหตุผลเดียวกัน พระราชาจึงไม่เรียกตัวเองว่า จิม แบบจักรพรรดิ แต่ใช้ ควาอิน ซึ่งเป็นคำเรียกตัวเองแบบถ่อมตน แปลประมาณว่า คนที่มีคุณธรรมน้อย ตอนที่พระเจ้ายองโจเริ่มใช้คำว่า จิม อย่างเปิดเผยในช่วงปลายรัชกาล คนจึงอ่านว่าเป็นสัญญาณของพระราชอำนาจที่แข็งแกร่ง การเรียกพระราชาว่า พเยฮา เพิ่งเป็นมาตรฐานหลังการปฏิรูปคาโบ ส่วนรัชทายาทคือ จอฮา พระมเหสีคือ จุงจอนมามา และพระมารดาของกษัตริย์คือ แทบีมามา

มามา คือคำยกย่องสูงสุดในวัง ใช้กับสายตรงของราชวงศ์และคู่สมรสเท่านั้น คือพระราชา พระมเหสี พระพันปี รัชทายาท และพระชายา ส่วนเจ้าชายเจ้าหญิงองค์อื่นใช้ ชากา ซึ่งต่ำลงมาหนึ่งขั้น ที่ตลกคือคำนี้ไม่เคยโผล่ในพงศาวดารราชวงศ์โชซอนเลยสักครั้ง เพราะเป็นภาษาพูดในวังล้วน ๆ ในบันทึกเลยเขียนว่า มาโนรา แทน พระเจ้ายองโจยังเคยคุยกับขุนนางว่าการเรียกแม่ว่ามามาในวังจริง ๆ แล้วมาจากภาษาจีน

ฝั่งขุนนางก็มีบันไดของตัวเอง แทกัม ใช้กับขุนนางชั้นสองขึ้นไป เทียบได้กับระดับรัฐมนตรีทุกวันนี้ ถัดลงไปคือ ยองกัม และ นารี ถ้าซากึกเรื่องไหนเรียกเจ้าชายว่าแทกัม สายประวัติศาสตร์จะจับผิดทันที คนชั้นล่างถ่อมตัวเองด้วยคำว่า โซอิน คำเรียกแต่ละแบบมาพร้อมระดับภาษา และนิสัยทางภาษาของเกาหลีทุกวันนี้อย่าง ภาษาสุภาพกับภาษากันเอง หรือการเรียก ฮยองกับนูน่า ก็สืบเชื้อสายมาจากระบบเก่านี้ โดยมีลำดับชั้นแบบ ขงจื๊อ อยู่เบื้องหลัง วัฒนธรรม อายุแบบเกาหลี ที่อายุต่างกันปีเดียวก็เปลี่ยนวิธีพูดได้ก็มาจากรากเดียวกัน

ซับไตเติลมักรวบทุกอย่างเป็น Your Majesty หรือ Your Highness ถ้ารู้คำดั้งเดิม ดู ซากึก ทุกเรื่องจะเห็นอีกชั้นหนึ่ง ว่าใครก้มหัวให้ใคร และใครกำลังล้ำเส้น