ihon (이혼)
เรื่องที่เคยต้องปิดเงียบ ตอนนี้กลายเป็นวัตถุดิบของรายการวาไรตี้ไปแล้ว ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ทั้งกฎหมาย สายตาสังคม และภาพการหย่าบนจอในเกาหลีเปลี่ยนไปเยอะมาก
ในเกาหลีมีทางหย่าอยู่สองทาง ถ้าสามีภรรยาตกลงกันได้คือการหย่าโดยความยินยอม ถ้าตกลงไม่ได้ก็ต้องให้ศาลตัดสิน ที่น่าสนใจคือแม้จะหย่าโดยความยินยอมก็ต้องผ่านศาลครอบครัวอยู่ดี พอยื่นเอกสารแล้วจะมีช่วงให้คิดทบทวน 3 เดือนถ้ามีลูกที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ และ 1 เดือนถ้าไม่มี จากนั้นต้องไปยืนยันต่อหน้าผู้พิพากษาว่าจะเลิกกันจริง บางพื้นที่ยังบังคับให้เข้ารับคำปรึกษาคู่สมรสในช่วงนี้ด้วย จริง ๆ แล้วประเทศที่ให้หย่าได้ด้วยความยินยอมอย่างเดียวมีไม่มาก ก็ประมาณเกาหลี ญี่ปุ่น ไต้หวัน จีน และรัสเซีย
ส่วนการหย่าผ่านศาลนั้นค่อนข้างอนุรักษนิยม ตั้งแต่คำตัดสินศาลฎีกาปี 1965 ศาลเกาหลียึดหลักความผิดมาเกือบ 60 ปี แปลว่าฝ่ายที่ทำให้ชีวิตคู่พังโดยหลักแล้วจะเป็นคนยื่นฟ้องหย่าก่อนไม่ได้ เจตนาคือกันไม่ให้สามีที่ถืออำนาจทางการเงินไล่ภรรยาออกจากบ้านตามใจ นี่เลยเป็นเหตุผลที่ประโยค "ฉันไม่มีวันหย่าให้เธอหรอก" โผล่ในซีรีส์เกาหลีบ่อยมาก ซีรีส์แนวนอกใจแก้แค้นอย่าง The World of the Married หรือสูตร ละครมักจัง ก็วิ่งอยู่บนเครื่องยนต์กฎหมายตัวนี้
ตัวเลขก็มีเรื่องเข้าใจผิด สถิติ "อัตราการหย่า 47.4%" ของปี 2002 เคยถูกอ้างกันไปทั่ว แต่จริง ๆ มันคือจำนวนการหย่าเทียบกับจำนวนการแต่งงานในปีเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าคู่รักครึ่งหนึ่งเลิกกัน พอ คนแต่งงานช้าลง อายุเฉลี่ยตอนหย่าก็ขยับขึ้นไปถึงปลาย 40 และ "การหย่าวัยสนธยา" ที่คู่สามีภรรยาอดทนจนลูกโตแล้วค่อยแยกทางก็กลายเป็นประเด็นใหม่ เป็นกระแสที่เดินคู่ไปกับ สังคมสูงวัย
สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือบรรยากาศ สมัยก่อนหลายคนปิดบังการหย่าหรือทนอยู่กันไป แต่ความคิดแบบนั้นจางลงไปมากแล้ว ตอนนี้คำว่า "ดลซิง" (โสดกลับมาใหม่) ถูกใช้แนะนำตัวกันได้สบาย ๆ และ รายการเรียลลิตี้แนวสังเกตการณ์ ก็ถ่ายชีวิตประจำวันของคนที่หย่าและครอบครัวที่แต่งงานใหม่ออกมาตรง ๆ การเลิกราของท็อปสตาร์อย่าง ซงจุงกิกับซงฮเยคโย ยังเป็นข่าวใหญ่ แต่ไม่ใช่เรื่องต้องห้ามเหมือนเดิม ตั้งแต่ ซีเวิลด์ ดราม่าบ้านสามีที่มักเป็นชนวนทะเลาะในซีรีส์ ไปจนถึงคำถามจริง ๆ ว่าลูกจะใช้นามสกุลและ ชื่อ อะไรหลังพ่อแม่หย่า และคนที่เลือก ไม่แต่งงาน ที่เพิ่มขึ้น มุมมองต่อการแต่งงานและครอบครัวของเกาหลีกำลังถูกเขียนใหม่ทั้งหมด เกร็ดเล็ก ๆ คือเกาหลีเหนือไม่ใช้กฎเสียงต้นคำ เลยเรียกว่า "รีฮน"