bubun yuryohwa (부분 유료화)

แจกเกมฟรีแล้วไปหาเงินจากไอเทม บริษัทเกมเกาหลีวางระบบนี้ก่อนใครตั้งแต่ต้นยุค 2000 และตอนนี้มันกลายเป็นไวยากรณ์พื้นฐานของเกมมือถือทั่วโลก

ปลายยุค 90 เกมออนไลน์ส่วนใหญ่ใช้ระบบรายเดือน จ่ายทุกเดือนโดยอ้างว่าเป็นค่าดูแลเซิร์ฟเวอร์ คนที่พลิกเกมคือ Nexon ปี 2001 พวกเขายกเลิกค่ารายเดือนแล้วหันมาขายไอเทมแต่งตัวตัวละครแทน ถือเป็นเจ้าแรกของโลก วงการมองว่ายังไงก็เจ๊ง แต่ผลออกมาตรงข้าม พอไม่มีค่าเข้า วัยรุ่นที่ค่าขนมน้อยก็แห่เข้ามา คนยิ่งเยอะ ความอยากเด่นกว่าคนอื่นก็ยิ่งกลายเป็นยอดขายไอเทม เป็นการพิสูจน์ว่าเก็บทีละนิดแต่นาน ๆ ได้มากกว่าขายกล่องเกมครั้งเดียว

พอ MapleStory เปิดตัวพร้อมคำว่า "ฟรีตลอดชีพ" แล้วดังระเบิด ระบบนี้ก็ลงหลักปักฐาน ตลอดยุค 2000 เกมเมอร์เกาหลีถือว่า "เกมต้องเริ่มเล่นฟรี" เป็นเรื่องปกติ เกมรายเดือนค่อย ๆ หมดที่ยืน ในช่วงเดียวกับที่ อินเทอร์เน็ต ความเร็วสูงและวัฒนธรรมเกมโตไปพร้อมกัน

ฝั่งต่างประเทศตามมาทีหลัง ยุค 2010 Team Fortress 2 เปลี่ยนเป็นเล่นฟรี Blizzard ก็ออก Hearthstone กับ Overwatch 2 ด้วยโมเดลเดียวกัน ปี 2011 ถึงขั้นมีคนในวงการพูดว่า "เกมเกาหลีคืออนาคตของโลกตะวันตก" การขายแค่สกินที่ไม่มีผลต่อแพ้ชนะแบบ League of Legends กลายเป็นมาตรฐานของยุค อีสปอร์ต

ของที่ขายก็พัฒนาไปเรื่อย ๆ ทั้งไอเทมแต่งตัว กาชา ที่ไม่รู้ว่าจะได้อะไร เกมมือถือที่ดูโฆษณาแล้วเล่นต่อได้ฟรี จนถึงแบทเทิลพาสในยุค 2020 คำวิจารณ์ก็ตามติดมาตลอด ตัวดังสุดคือ Pay to Win หรือต้องจ่ายถึงจะชนะ บางบทวิเคราะห์บอกว่าผู้เล่นที่เติมหนักสุด 5% จ่ายมากกว่าอีก 95% รวมกันเสียอีก ส่วนคำบ่นเรื่องเก็บค่ารายเดือนแล้วยังขายไอเทมอีกมักพุ่งไปที่ NCSOFT

ไอเดียนี้ยังล้นออกไปนอกวงการเกม ระบบ รอแล้วอ่านฟรี ของเว็บตูนก็ใช้ตรรกะเดียวกัน คือให้ดูฟรีก่อนแล้วขายความใจร้อน การเปิดประตูให้เข้าฟรีแล้วค่อยขายข้างในจึงถูกนับเป็นหนึ่งในโมเดลธุรกิจที่เกาหลี ประเทศที่ต้องขายถึงจะอยู่รอด ส่งออกไปทั่วโลก