jeon buchigi (전 부치기)

พอถึงวันเทศกาล วัตถุดิบทุกอย่างจะถูกชุบแป้งชุบไข่แล้วลงทอดในกระทะ ต้องยืนหน้าเตาเป็นชั่วโมง และคำถามว่าใครต้องรับงานนี้คือดราม่าประจำเทศกาลที่วนกลับมาทุกปี

จอน (전) เป็นทั้งชื่ออาหารและวิธีปรุง คือเอาผัก ปลา หรือเนื้อมาทอดแผ่นบางในกระทะ แบ่งได้สองสาย สายแรกแป้งเป็นพระเอก อย่างพาจอนต้นหอมหรือกิมจิจอน สายที่สองเป็นชิ้นพอดีคำ เช่นเนื้อปลาพอลล็อก ซูกินีหั่นแว่น หรือมีตบอลแบนที่ชุบแป้งชุบไข่ ที่กองเป็นภูเขาบนโต๊ะเทศกาลส่วนใหญ่คือสายที่สอง และมันกินแรงที่สุด

สมัยก่อนน้ำมัน แป้งสาลี และไข่เป็นของแพง จอนเลยกลายเป็นอาหารวันสำคัญ ทั้ง ซอลลัล ชูซอก พิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษ และงานเลี้ยง ทุกวันนี้วัตถุดิบถูกลงแล้ว แต่จอนก็ยังเป็นภาพจำของวันเทศกาล ถึงขั้นมีคนพูดว่าน้ำมันถั่วเหลืองของเกาหลีส่วนใหญ่หมดไปกับการทอดจอนช่วงเทศกาล

ปัญหาคือแรงงาน ต้องล้าง หมัก ชุบ แล้วคอยดูพลิกทีละชิ้น จนถึงยุค 2000 ลูกสาวกับลูกสะใภ้ต้องยืนทอดในครัวทั้งวัน เสร็จแล้วแค่ได้กลิ่นน้ำมันก็เวียนหัว คำว่า ชีวอลด์ และประเด็น ความขัดแย้งทางเพศ แทบแยกไม่ออกจากภาพนี้ ส่วนประโยค "ทำนิดเดียวพอ" ก็เป็นกับดัก เพราะทอดน้อยลงก็จริง แต่งานเตรียมไม่ได้ลดตาม

แต่บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยน ผู้ชายเข้าครัวกลายเป็นเรื่องปกติ หลายบ้านซื้อเนื้อปลาหั่นสำเร็จ มีตบอลแช่แข็ง หรือซื้อจอนรวมทั้งถาดจาก ตลาดดั้งเดิม มุกที่เล่นกันคือ ถ้าผู้ใหญ่ในบ้านยอมพูดว่า "ซื้อเอาเถอะ" สะใภ้ทุกคนจะดีใจอยู่ในใจ

จอนยังเป็นเมนูวันฝนตกด้วย พาจอนคู่กับ มักกอลลี ช่วง ฤดูมรสุม แทบเป็นความรู้ประจำชาติ มีทฤษฎี (ที่ไม่ค่อยมีหลักวิทยาศาสตร์) ว่าเสียงฉ่าตอนทอดคล้ายเสียงฝน ส่วนในญี่ปุ่นเรียกว่า ชิจิมิ ซึ่งเชื่อกันว่ามาจากสำเนียงคย็องซัง