bulli baechul (분리배출)

การแยกพลาสติก กระดาษ กระป๋อง แก้ว และถุงพลาสติกออกจากกันก่อนนำไปทิ้ง เป็นกฎชีวิตประจำวันที่คนต่างชาติมาเกาหลีงงเป็นอย่างแรก และงงนานที่สุด

คนมักเรียกว่า ' การเก็บแยก ' แต่คำที่ถูกคือ bulli baechul หรือ ' การทิ้งแยก ' เพราะคนเก็บคือท้องถิ่นหรือบริษัทรับเหมา ส่วนหน้าที่เราคือเอาออกไปวาง กระทรวงสิ่งแวดล้อมสรุปไว้สี่ข้อ เทให้หมด ล้าง แกะส่วนที่เป็นวัสดุอื่นอย่างฉลากออก และห้ามปน กล่อง เดลิเวอรี ที่ซอสซึมหรือ แก้วใช้ครั้งเดียว ที่ยังมีกาแฟค้าง ไม่ใช่การรีไซเคิล แต่เป็นภาระของคนคัดแยก ถ้าสกปรกจนล้างไม่ไหว ทิ้งเป็นขยะทั่วไปดีกว่า

ที่ปวดหัวคือกฎต่างกันไปตามพื้นที่ อพาร์ตเมนต์ แต่ละโครงการมีวันและจุดทิ้งของตัวเอง บางที่ต้องมัดกล่องด้วยเชือก บางที่ต้องใส่ถุงใสถึงจะเก็บ ทิ้งผิดอาจโดนปรับฐานทิ้งขยะผิดกฎหมาย กระทรวงถึงกับทำแอปมาช่วยโดยเฉพาะ

ทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ ของรีไซเคิลทิ้งได้ฟรี แต่ที่เหลือต้องใส่ ถุงขยะแบบเสียเงิน ส่วน ขยะเศษอาหาร ก็แยกอีก แค่เอาพลาสติกกับถุงที่กินที่ออกจากถุงพวกนั้นได้ก็ประหยัดเงินตรงๆ สมัยก่อนไม่ใช่แบบนี้ ตึกเก่ามีช่องทิ้งขยะที่ลากยาวถึงชั้นบนสุด โยนทุกอย่างรวมกันลงไป และระบบสัญลักษณ์แยกขยะเพิ่งเริ่มในปี 2003

ปี 2018 เกิด ' วิกฤตแยกขยะ ' พอ จีน ซึ่งเป็นผู้ซื้อขยะรีไซเคิลรายใหญ่ที่สุดหยุดนำเข้า บริษัทเก็บขยะก็ปฏิเสธพลาสติกกับถุงที่ไม่ทำเงิน ขยะเลยกองพะเนินที่จุดทิ้งในโครงการ ตอนนั้นยังมีคนชี้ว่ากาวฉลากขวด PET แรงจนแกะแทบไม่ออก และความจริงที่ไม่มีใครอยากได้ยินก็โผล่มา ของที่คนตั้งใจแยกจำนวนมากสุดท้ายก็ถูกเผาหรือฝังอยู่ดี

ถึงอย่างนั้นระดับการแยกขยะของเกาหลีก็ถือว่าสูงในระดับโลก มีเรื่องเล่าเยอะมากว่าคนเกาหลีไปแยกขยะแบบเกาหลีที่ออสเตรเลียหรือนิวซีแลนด์แล้วโดนคนท้องถิ่นมองแปลกๆ กลับกัน สำหรับคนที่ เพิ่งมาใช้ชีวิตในเกาหลี นี่คือการบ้านที่แถมการอ่าน นุนชี ของเพื่อนบ้านมาด้วย แถมอีกนิด ในเน็ตเกาหลี ถ้าตัวร้ายสองตัวสู้กันจนพังไปทั้งคู่ ชาวเน็ตจะบอกว่า ' โดนแยกขยะไปแล้ว '