doljanchi (돌잔치와 돌잡이)

งานฉลองใหญ่ในวันเกิดครบขวบแรกของลูก หรือ ดล ไฮไลต์ของงานคือ ดลจาบี ที่เอาของมาวางเรียงบนโต๊ะ แล้วทุกคนลุ้นว่าเด็กจะหยิบอะไร

ทำไมขวบแรกถึงสำคัญขนาดนี้ จนถึงกลางยุค 1950 อัตราการตายของทารกในเกาหลีอยู่ราว 15% ถ้าเด็กผ่านปีแรกไปได้ ครอบครัวก็เชื่อว่ารอดแล้ว เลยจัดงานเลี้ยง หลายบ้านถึงขั้นรอให้ครบขวบก่อนค่อยแจ้งเกิด พิธีนี้อยู่สายเดียวกับ ฝันตั้งครรภ์ และงานครบ 100 วัน แพกิล ทุกวันนี้เด็กเกิดน้อยมาก (อัตราเกิดต่ำกว่า 0.8) งานดลเลยยิ่งมีความหมาย ในกองทัพ วันเกิดครบ 60 ปีของพ่อแม่ไม่ได้ลาพิเศษ แต่งานดลจันชีของลูกลาได้สูงสุดสองวัน

เด็กจะใส่ ฮันบก ส่วนเด็กผู้ชายมักสวมโฮกอน หมวกหน้าเสือ ถึงยุค 90 ยังจัดกันที่บ้านกับญาติๆ แต่ตั้งแต่ยุค 2000 บุฟเฟต์และห้องจัดเลี้ยงสำหรับงานดลโดยเฉพาะก็ครองตลาด แขกเตรียม ซองเงิน ไปด้วย แต่งตัวเรียบร้อยก็พอ ถ้าใส่ดำทั้งตัวเหมือนไปงานศพจะกลายเป็นคนเด่นผิดที่

ของบนโต๊ะดลจาบีมีความหมายทุกชิ้น ด้ายคืออายุยืน ข้าวสารกับเงินคือรวย หนังสือกับพู่กันคือเรียนเก่ง พุทราแดงคือลูกหลานเยอะ ยุคนี้มีหูฟังแพทย์ (หมอ) ค้อนผู้พิพากษา (นักกฎหมาย) ไมค์ (คนบันเทิง) ไปจนถึงเมาส์กับเครื่องบินของเล่น ของบนโต๊ะเปลี่ยนตามคนดังด้วย ยุค พักเซรี มีลูกกอล์ฟ พอ คิมยอนอา ดังก็มีรองเท้าสเก็ตลีลา พ่อแม่แอบเลื่อนของที่อยากให้หยิบไปใกล้มือลูก แล้วดันด้ายกับพุทราไปมุมโต๊ะ เป็นความลับที่ใครๆ ก็รู้ บันทึกดลจาบีที่เก่าที่สุดคือปี 1725 เป็นจดหมายของพ่อที่ไปงานวันเกิดขวบแรกของลูกไม่ได้ แล้วเขียนถามว่าลูกหยิบอะไร

สัตว์ก็มีงานดลนะ แพนด้า ฟูเป่า ของเอเวอร์แลนด์หยิบขนมปังวอโถวในงานของเธอ ส่วนน้องแฝด รุ่ยเป่า กับ ฮุ่ยเป่า เลือกดัมเบลกับไมค์ แถมมุกภาษาเกาหลีอีกหนึ่ง คำว่า อาอี ดล (ขวบแรกของเด็ก) กับ ไอดอล ออกเสียงเหมือนกัน เลยมีมุกว่าพออายุสามสิบ เพื่อนๆ จะแยกเป็นสองแก๊ง แก๊งดูไอดอลกับแก๊งเลี้ยงลูก