chuguigeum (축의금과 부의금)

งานแต่งใส่ซอง งานศพก็ใส่ซอง จำนวนเงินในซองขาวบอกว่าสนิทกันแค่ไหน และทุกบ้านมีสมุดจดไว้เพื่อคืนให้เท่ากับที่เคยได้รับ

รวมกันเรียกว่า พูโจกึม เดิมที พูโจ คือการช่วยเรื่องอาหารและแรงงานในงานเลี้ยงหรือบ้านที่มีงานศพ แต่ทุกวันนี้แทบจะเป็นเงินสดล้วนๆ ใส่ธนบัตรในซองขาวเรียบๆ แล้วเขียนชื่อไว้หน้าซอง ที่โต๊ะรับซองหน้า ฮอลล์จัดงานแต่ง มักมีญาติหนุ่มสาวสองคนนั่ง คนหนึ่งนับเงิน อีกคนจดชื่อกับจำนวนเงินลงสมุด เพราะต้องคืนให้ตอนบ้านนั้นมีงานบ้าง มีผลสำรวจว่าคนเกาหลีจ่ายค่าซองแบบนี้เฉลี่ยราว 160,000 วอนต่อเดือน

จำนวนเงินมีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ หลักแรกต้องเป็นเลขคี่ อย่าง 30,000 50,000 หรือ 70,000 วอน มาจากแนวคิดขงจื๊อที่มองว่าเลขคี่เป็นหยาง ฝั่งที่เป็นมงคล 100,000 นับเป็นการขึ้นหลักใหม่เลยโอเค แต่ 400,000 ต้องเลี่ยง ตั้งแต่มีแบงก์ 50,000 วอน ตัวเลขนี้ก็กลายเป็นขั้นต่ำของงานแต่งไปโดยปริยาย หลักคร่าวๆ คือ ' ค่าอาหารของเรา บวกนิดหน่อย ' ถ้าพาครอบครัวไปกินบุฟเฟต์ด้วยก็ต้องจ่ายส่วนของพวกเขาเพิ่ม การคิดว่าสนิทกันแค่ไหนและจะเจอกันอีกบ่อยแค่ไหนทำให้การเลือกตัวเลขกลายเป็นเกม นุนชี เต็มรูปแบบ

งานศพมีกฎอีกแบบ ซองงานแต่งฝากเพื่อนไปให้ได้ แต่งานศพควรไปเองแล้วยื่นให้กับมือ ปกติอยู่ที่ 30,000 ถึง 50,000 วอน แบงก์ใหม่เอี่ยมให้ความรู้สึกเหมือนฉลอง บางคนเลยพับครึ่งก่อนใส่ซอง จำนวนที่มีเลข 4 หรือ 18 ห้ามเด็ดขาด หน้าซองเขียนอักษรอย่าง 賻儀 หรือ 謹弔 ระหว่าง งานศพสามวัน คนสนิทมักผลัดกันเฝ้าโต๊ะรับซองวันสองวัน

คนเบื่อหน่ายก็เยอะ มีคำพูดว่าถ้าอเมริกามีทิป เกาหลีก็มีซองงานแต่ง (ทั้งที่ เกาหลีไม่มีทิป ) ช่วงฤดูแต่งงานเมษายนถึงมิถุนายน แค่ค่าซองก็ทำกระเป๋าแฟบได้ คนที่หว่านการ์ดเชิญไปทั่วเพื่อเก็บเงินที่เคยจ่ายไปคืนก็โดนมองค้อน ทุกวันนี้การ์ดเชิญออนไลน์แนบเลขบัญชีมาเลย ถ้าไปไม่ได้ก็แค่ โอนเงิน ซองขาวค่อยๆ กลายเป็นตัวเลขบนจอ แต่ชื่อของเราก็ยังถูกจดลงสมุดเหมือนเดิม