ทำไมอพาร์ตเมนต์เกาหลีหน้าตาเหมือนกันหมด

ครั้งแรกที่เห็นเมืองเกาหลี จะเจออพาร์ตเมนต์สีขาวหน้าตาเหมือนกันเรียงยาวไม่รู้จบ นี่คือผลของยุคที่ต้องสร้างให้เร็ว เยอะ และถูก บวกกับความหลงใหลทิศใต้ระดับชาติ

รูปทรงนี้มีชื่อว่า พันซังฮยอง หรือแบบแผ่น ห้องนั่งเล่นกับห้องนอนเรียงกันเป็นแถว ตึกขยายแค่ด้านกว้างแต่ความลึกเท่าเดิม มองไกลๆ เลยเหมือนกล่องไม้ขีดตั้งไว้ พอพูดคำว่า อพาร์ตเมนต์ คนเกาหลีจะนึกถึงภาพนี้ก่อน หน้าต่างอยู่ทั้งหน้าและหลังลมเลยพัดผ่านได้ ออกแบบง่ายและค่าก่อสร้างถูก ถ้าหันทุกห้องไปทางเดียวกันก็ได้แดดเท่ากันหมด ในตลาดอสังหาฯ เกาหลี ทิศใต้คือราคา ใน ดันจี เดียวกันขนาดเท่ากัน ห้องชั้นสูงที่หันทิศใต้จะแพงที่สุด

แต่ก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้ อพาร์ตเมนต์รุ่นแรกยุค 1960 ถึง 1970 บางแห่งเคยใช้ผังแบบยุโรปที่มีทางเดินกลางและรวมห้องไว้ด้านเดียว แต่โดนมองว่าเปลืองพื้นที่และไม่เข้ากับวิถีชีวิตคนเกาหลีเลยหายไป ผังที่อยู่รอดคือห้องนั่งเล่นอยู่ตรงกลางแล้วมีห้องล้อมรอบ คล้าย ฮันอก มาก และยังใช้ ออนดล แบบสมัยใหม่เป็นระบบทำความร้อน ช่วงปลายทศวรรษ 1980 ถึงกลางทศวรรษ 2000 การเติบโตแบบก้าวกระโดด กับโครงการเมืองใหม่ขนาดยักษ์ทำให้ตึกแบบแผ่นสูงราว 20 ชั้นกระจายไปทั่วประเทศ อพาร์ตเมนต์เก่าส่วนใหญ่ที่เห็นทุกวันนี้สร้างในช่วงนั้น

ข้อเสียก็ชัดเจน ด้านหน้าตึกเรียบแบน มีแค่ตึกแถวหน้าสุดที่ได้วิว ตึกข้างหลังได้แต่มองหลังตึกข้างหน้า พอตึกสูงขึ้นเรื่อยๆ ฉายา กล่องไม้ขีด ก็เปลี่ยนเป็น เวเฟอร์ กับ เจงก้า ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 2000 บริษัทก่อสร้างเริ่มแข่งกันด้วย แบรนด์อพาร์ตเมนต์ แต่งหน้าตึกให้หรูขึ้น ติดไฟประดับ ตึกทรง Y หรือ T ที่มีหน้าต่างหลายทิศ รวมถึงผังรูป V หรือ L ก็เริ่มเห็นบ่อย ดันจีแบรนด์ใหญ่ที่สร้างหลังปี 2015 แทบทั้งหมดหลุดจากทรงกล่องไม้ขีดแล้ว

ถึงอย่างนั้นโครงก็ยังไม่ค่อยเปลี่ยน คนเกาหลียังชอบแบบแผ่นที่ลมโกรกมากกว่านิดหน่อย ส่วนดันจีเก่าก็รอคิว รีบิลด์ หนัง Concrete Utopia เลือกอพาร์ตเมนต์ตึกเดียวที่รอดจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่เป็นฉาก ก็เพราะกล่องหน้าตาเหมือนกันพวกนี้คือที่ที่ความปรารถนาของคนเกาหลีมารวมกัน