อึลจีโร

ถนนเก่ากลางกรุงโซลที่เต็มไปด้วยโรงพิมพ์และร้านเครื่องมือช่าง กลางวันมีชีวิตด้วยเสียงเครื่องจักร ตกกลางคืนมีชีวิตด้วยแสงไฟจากบาร์และคาเฟ่ที่ซ่อนอยู่บนชั้นสองของตึกเก่า

แค่ชื่อก็มีเรื่องเล่าแล้ว สมัยโชซอนแถวนี้เรียกว่าคูรีแก ปี 1914 ในยุค อาณานิคมญี่ปุ่น ถูกตั้งชื่อแบบญี่ปุ่นว่าโคงาเนะมาจิ เพราะมีคนญี่ปุ่นอยู่เยอะ พอปี 1946 หนึ่งปีหลังได้เอกราช ก็เปลี่ยนเป็นอึลจีโร ตามชื่อแม่ทัพอึลจี มุนด็อกแห่งโคกูรยอ ว่ากันว่าเพื่อกดอิทธิพลของพ่อค้าญี่ปุ่นและจีนในย่านนี้ ถนนข้าง ๆ อย่าง ชุงมูโร ที่ตั้งตามแม่ทัพเรืออี ซุนชิน ก็มีที่มาแบบเดียวกัน บังเอิญสุด ๆ ที่อี ซุนชินเองก็เกิดแถวนี้เมื่อปี 1545

ตัวตนจริงของอึลจีโรอยู่ในซอยระหว่างอึลจีโร 3 กา กับ 4 กา โรงพิมพ์และร้านเข้าเล่มอัดกันแน่น งานปั๊มทอง สติกเกอร์ ทำเพลต อะไรที่เกี่ยวกับกระดาษจบได้ที่นี่หมด ทุกปิดเทอมหน้าหนาว วิทยานิพนธ์ป.โทป.เอกส่วนใหญ่ของมหาลัยในเขตโซลต้องมาเข้าเล่มที่ซอยนี้ แบบเรียนเทอมใหม่ก็พิมพ์ที่นี่ ระหว่างตึกพาณิชย์เก่าอย่างเซอุนซังกา มีร้านเครื่องมือและร้านฮาร์ดแวร์เรียงต่อกันไป

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ภาพเก่า ๆ นั้นพลิกไปเลย ร้านเครื่องมือเก่าถูกรีโนเวตเป็นคาเฟ่และร้านอาหาร มีบาร์ลับบนชั้นสองผุดขึ้นเรื่อย ๆ จนย่านนี้ได้ฉายาว่า ฮิปจีโร เล่นคำกับคำว่า hip บรรยากาศนิวโทรที่ถ่ายลง IG สวยมากดึง คนเจน MZ มาเพียบ ผลสำรวจค่าเช่าร้านค้าในโซลปี 2022 รายได้ต่อพื้นที่ของที่นี่อยู่อันดับ 2 รองจากคาโรซูกิล พนักงานออฟฟิศเลิกงานมาผสม โซแมก เป็นภาพคุ้นตาของ โซล ใน เมือง 24 ชั่วโมง ย่านนี้มักถูกเทียบกับ ซองซู ที่ร้านของคนรุ่นใหม่เข้าไปแทนโรงงานเก่า ทั้งสองที่กลายเป็นเวทีใหม่ของ สาธารณรัฐคาเฟ่ และร้านเก่าแก่ของทั้งสองย่านก็สั่นคลอนเพราะ โครงการพัฒนาเมืองใหม่ เหมือนกัน

เดินเล่นก็ดี รถไฟใต้ดิน สาย 2 วิ่งอยู่ใต้ถนนพอดี แถมมีห้างใต้ดินต่อยาวจากศาลาว่าการโซลถึงสวนประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมทงแดมุน วันฝนตกก็เดินถึงได้ในราว 30 นาที ปลายด้านตะวันออกคือตึกโค้งของ DDP ส่วนทางเหนือก็ใกล้ ตลาดควังจัง และ ศาลเจ้าจงเมียว ริมถนนเส้นนี้ยังมีที่ตั้งเดิมของฮุลลย็อนวอน ที่จัดการแข่งขันเบสบอลครั้งแรกที่มีบันทึกในเกาหลีเมื่อปี 1906 ด้วย