janjanhan wiromul (잔잔한 위로물)

ไม่มีทายาทแชบอล ไม่มีปมลูกลับ มีแค่คนเหนื่อยล้าที่ทำให้กันและกันเหงาน้อยลงอีกนิด เป็นแนวที่ทำให้คนดูต่างชาติที่รู้จักแต่ซีรีส์เกาหลีดราม่าจัดๆ ต้องร้องว่า "เกาหลีมีแบบนี้ด้วยเหรอ"

สูตรไม่ซับซ้อน แทนที่จะเป็นเหตุการณ์ใหญ่ก็เป็นละแวกบ้าน โต๊ะกินข้าว ทางกลับจากที่ทำงาน แทนที่จะมีตัวร้ายก็มีเพื่อนบ้านที่ต่างคนต่างมีเหตุผล แทนที่จะแก้แค้นหรือหักมุมก็มีแค่ใครสักคนนั่งอยู่ข้างๆ เป็นขั้วตรงข้ามของ ละครมักจัง ที่เสียงดัง และถ้าต้องสรุปเป็นคำเกาหลีคำเดียวก็คือ จอง

เรื่องที่ถูกยกเป็นมาตรฐานคือ My Mister ว่าด้วยพนักงานวัยกลางคนที่ชีวิตกดทับกับสาววัย 21 ที่เอาตัวรอดมาอย่างทรหด ค่อยๆ ช่วยให้กันและกันหายใจได้อีกครั้ง นำแสดงโดย อีซอนกยุน และ IU เรตติ้งในเกาหลีสูงสุดแค่ราว 8% แต่เว็บรีวิวต่างประเทศกลับให้คะแนนสูงกว่า จนหลายคนเรียกว่าซีรีส์ในดวงใจ ส่วน My Liberation Notes ของคนเขียนคนเดียวกันก็อยู่สายเดียวกัน

เรื่องที่มักถูกแนะนำให้มือใหม่คือ Reply 1988 ที่ห้าครอบครัวในซอยเดียวอยู่กันเหมือนบ้านเดียว และ Hospital Playlist ที่เพื่อนซี้ห้าคนจากคณะแพทย์ทำงานโรงพยาบาลไปพร้อมเล่นดนตรีเป็นวง ถ้าย้ายไปริมทะเลก็มี ชินมินอา ใน Hometown Cha-Cha-Cha ซีรีส์รวมเรื่องชาวเชจู Our Blues และ When Life Gives You Tangerines ที่ตามชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่สาวจนแก่

ซีรีส์ฮีลใจยุคหลังไม่ซ่อนเรื่องสุขภาพจิตแล้ว หลัง It's Okay to Not Be Okay ก็มีงานที่ พูดถึงสุขภาพจิตแบบตรงๆ มากขึ้น และ พัคโบยอง ก็เข้าร่วมกระแสนี้ด้วยบทพยาบาลวอร์ดจิตเวช ฝั่งวาไรตี้มี Three Meals a Day ที่ อีซอจิน แทบไม่ทำอะไรนอกจากทำกับข้าวในชนบท ขายความฮีลโทนเดียวกันเป๊ะ

ทำไมถึงโดนใจ คำตอบที่ได้ยินบ่อยคือสังคมที่ สมดุลชีวิตกับงาน พังไปแล้ว สำหรับคนที่ กินข้าวคนเดียว จนเป็นเรื่องปกติ ซีรีส์ 16 ตอนที่คอยถามว่า "กินข้าวหรือยัง" ก็คือ ความสุขเล็กๆ ที่แน่นอน ในตัวมันเอง