แอปที่ทุกคนต้องมี

แชตหนึ่งแอป แผนที่หนึ่งแอป เดลิเวอรีหนึ่งแอป ของมือสองหนึ่งแอป โอนเงินหนึ่งแอป เกือบทุกคนใช้ชีวิตด้วยแอปชุดเดียวกัน ถ้าไม่ลงไว้ชีวิตประจำวันก็จะลำบากขึ้นทีละขั้น

อันดับหนึ่งแบบไม่มีใครแย่งคือ KakaoTalk ไม่ใช่แค่คุยกับเพื่อน แต่ประกาศจากที่ทำงาน การเตือนนัดโรงพยาบาล ไปจนถึงแจ้งเตือนพัสดุก็เข้ามาที่นี่หมด วันเกิดใครก็ส่งคูปองกาแฟผ่านฟีเจอร์ ส่งของขวัญ เป็นคำอวยพรมาตรฐาน แอปนี้ฝังลึกในชีวิตแค่ไหนมีเล่าแยกไว้ที่ ชีวิตอยู่ในกะทก

ค้นหาและนำทางเป็นหน้าที่ของ Naver ในเกาหลี Google Maps นำทางได้แบบจำกัด ซึ่งมักเป็นเรื่องแรกที่ทำให้นักท่องเที่ยวงง อาหารสั่งผ่าน แอปเดลิเวอรี ของใช้ที่สั่งตอนกลางคืนก็มาวางหน้าประตูตอนเช้าด้วย ส่งตอนรุ่งสาง ของที่ไม่ใช้แล้วก็ลงขายในแอป ซื้อขายมือสองในละแวกบ้าน แม้แต่แท็กซี่ก็นิยมเรียกผ่าน แอปเรียกรถ มากกว่าโบกข้างทาง

เงินเคลื่อนที่ด้วย การโอนเข้าบัญชี หารค่าข้าวหรือจ่ายร้านเล็กๆ ใช้แค่เลขบัญชีก็จบ กดส่งปุ๊บเงินเข้าปั๊บ ข้อความที่ขึ้นในบัญชีผู้รับจะถูกตัดที่หกเจ็ดตัวอักษรแล้วแต่ธนาคาร ทริกคือเขียนให้สั้น เอกสารราชการอย่างทะเบียนบ้านก็ขอผ่านแอปแทนไปเคาน์เตอร์ ( เอกสารราชการในมือถือ )

กำแพงที่สูงที่สุดสำหรับคนต่างชาติคือ การยืนยันตัวตน หลายที่ให้ยืนยันด้วยเบอร์มือถือที่จดในชื่อตัวเองทุกครั้งที่สมัคร ถึงได้มีคำว่า เบอร์โทรคือกุญแจ ก่อนมีเบอร์ ลงแอปได้แต่ใช้ไม่ได้ก็เจอบ่อย ช่วงไม่กี่สัปดาห์แรกของการย้ายมาอยู่เกาหลีเลยมักหมดไปกับการปลดล็อกแอปเหล่านี้ทีละตัว ภาพรวมทั้งหมดต่อได้ที่ ใช้ชีวิตเป็นคนต่างชาติ