คำเลียนเสียงและท่าทาง

คำที่เลียนเสียง กับคำที่เลียนรูปร่างหรือท่าทาง ภาษาเกาหลีมีคำพวกนี้เยอะเกินคาด และแค่เปลี่ยนสระตัวเดียวความรู้สึกก็เปลี่ยนไปเลย

ดูแค่การกระพือปีกก็เห็นภาพ พาดักพาดัก คือกระพือปีกธรรมดา พอด็อกพอด็อก ใหญ่และช้ากว่า พูดึกพูดึก คือกระพือเร็วและแรงแบบนกพิราบ ส่วน พัลลังพัลลัง คือกระพือเบาๆ ลอยวนไปมา โพกึลโพกึล คือเสียงน้ำเดือด แต่ พูกึลพูกึล ยังใช้กับความโกรธที่เดือดอยู่ข้างในได้ด้วย และ พากึลพากึล คือคนแออัดเต็มไปหมด แต่คำว่า พีกึลพีกึล ไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดนี้เป็นความเคยชินไม่ใช่กฎ คนต่างชาติเลยต้องท่องจำ ขณะที่คนเกาหลีรู้เองโดยไม่เคยเรียน

คำพวกนี้ยังเกิดใหม่ตลอด อย่าง ชอมุกชอมุก (กินมูมมาม) หรือ ซึดัมซึดัม (ลูบหัวเบาๆ) ที่ไม่มีในพจนานุกรมก็เข้าใจกันทันที เพราะระบบ ฮันกึล ที่สลับพยัญชนะกับสระได้เหมือนต่อบล็อก ทำให้เดาอารมณ์ของคำที่ไม่เคยได้ยินได้ ภาษาที่มีคำแบบนี้มากพอกันมีแค่ไม่กี่ภาษา เช่น ญี่ปุ่น ทมิฬ และซูลู แต่ญี่ปุ่นรวมคำเลียนเสียงกับคำเลียนท่าทางไว้ด้วยกัน ส่วนเกาหลีแยกสองอย่างนี้ชัดเจน หนังสือพิมพ์เกาหลียังกล้าใส่คำอย่าง ควัง หรือ พอง ลงในพาดหัวข่าว ซึ่งหาได้ยากมากในประเทศอื่น

คำพวกนี้คือสิ่งแรกที่หายไปตอนแปล เอฟเฟกต์เสียงนอกบอลลูนคำพูดใน เว็บตูน และตัวหนังสือที่เด้งขึ้นมาใน ซับรายการวาไรตี้ ส่วนใหญ่คือคำพวกนี้ พอผ่าน ซับไตเติล หรือ การแปลอัตโนมัติ ก็กลายเป็นคำจืดๆ อย่าง Flash! หรือ Grin ไม่ก็หายไปเลย

ปลายปี 2020 จีมิน แห่ง BTS ปล่อยเพลงแต่งเอง Christmas Love เป็นของขวัญให้แฟนๆ ในเนื้อเพลงมีคำว่า โซบกโซบก อาร์มี่ต่างชาติเลยแห่มาถามความหมาย พอได้คำตอบว่าหมายถึงหิมะที่ตกทับถมนุ่มๆ หนาๆ ก็ตกใจว่ามีคำเฉพาะสำหรับหิมะด้วยเหรอ แล้วก็งงซ้ำอีกรอบเมื่อรู้ว่าคำแบบนี้มีนับไม่ถ้วน คำอย่าง ญัมญัม หรือ อุจจูจู เวลาพูดแบบ แอกโย ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน