ดูแบบซับไตเติล

คนดูแบบซับมากขึ้นแทนการดูพากย์ เสียงจริงและจังหวะการพูดของนักแสดงเลยข้ามพรมแดนไปได้แบบไม่ถูกแต่ง หลายคนเริ่มเรียนภาษาเกาหลีจากไม่กี่คำที่ติดหูตอนอ่านซับนี่แหละ

คนที่สรุปเรื่องนี้ได้คมที่สุดคือ บงจุนโฮ บนเวที Golden Globe เขาบอกว่าถ้าข้ามกำแพงซับไตเติลสูงแค่หนึ่งนิ้วไปได้ จะได้เจอหนังดีอีกเยอะมาก ประโยคนี้พุ่งเป้าไปที่คนดูอเมริกันที่ขี้เกียจอ่านเลยชอบดูพากย์ และในปีเดียวกันนั้น ชนชั้นปรสิต ซึ่งเป็นหนังซับก็ไปไกลถึง ออสการ์ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

เกาหลีเป็นประเทศสายซับมาตั้งแต่ไหนแต่ไร หนังต่างประเทศที่ฉายแบบพากย์ในโรงมีแค่แอนิเมชันเด็กกับรอบสำหรับผู้พิการ เพราะคนส่วนใหญ่อยากฟังเสียงจริงของนักแสดง บางคนมองว่า ฮันกึล ช่วยด้วย เพราะรวมพยัญชนะสระเป็นบล็อกพยางค์กะทัดรัด บรรทัดสั้นๆ เลยจุความหมายได้เยอะ กลับกัน หนังเกาหลีที่ฉายในประเทศแทบไม่มีซับ ยกเว้นเรื่องที่ สำเนียงท้องถิ่น หนักจนคนเกาหลีเองยังต้องพึ่งตัวหนังสือ แล้วพอ Netflix ใส่ซับให้ผลงานเกาหลีเป็นค่าเริ่มต้น ทุกวันนี้คนเกาหลีเปิดซับดูซีรีส์เกาหลีเองก็เป็นเรื่องปกติ

แน่นอนว่าซับถ่ายทอดบทพูดได้แค่บางส่วน มีคำพูดติดปากว่าซับจุได้ราว 40% ของบทพูดจริงเท่านั้น พอ สควิดเกม ออกฉายก็เกิดดราม่าใหญ่ว่าซับภาษาอังกฤษทำให้ความหมายแฝงของบทหายไป ช่องว่างนี้เองที่ ซับแฟนเมด เข้ามาเติม และช่วงหลัง การแปลอัตโนมัติและพากย์ด้วย AI ก็กลายเป็นตัวแปรใหม่

ถึงอย่างนั้น คนดูซับก็ได้อะไรติดตัวกลับไปเสมอ เริ่มจากพูดตาม ประโยคเด็ด ของฉากดัง แล้วก็ติดใจภาษา บางคนไปไกลถึงสอบ TOPIK อีกเรื่องที่ควรรู้ ตัวหนังสือเต็มจอในรายการวาไรตี้เกาหลีไม่ใช่คำแปล แต่เป็นการตัดต่อเพื่อความฮา เป็นแนวของมันเองเรียกว่า ซับวาไรตี้