สิ่งที่เปลี่ยนไปหลังโศกนาฏกรรม

ในเกาหลี แทบทุกโศกนาฏกรรมใหญ่จบลงด้วยกฎหมายหรืออุปกรณ์บางอย่างที่ถูกเปลี่ยน ถ้าไล่ดูว่าแก้อะไรไปบ้าง ก็เหมือนได้อ่านประวัติศาสตร์ช่วงหลังของประเทศนี้

จุดเริ่มที่ถูกพูดถึงบ่อยคือ ห้างซัมพุงถล่ม ปี 1995 ห้างที่เต็มไปด้วยลูกค้าพังลงมาทั้งหลังและมีผู้เสียชีวิต 502 คน รัฐบาลตรวจอาคารทั่วประเทศใหม่หมด และยกเครื่องมาตรฐานก่อสร้างกับระบบตรวจความปลอดภัย หน่วยกู้ภัย 119 ส่วนกลางถูกตั้งขึ้น เวชศาสตร์ฉุกเฉินกลายเป็นสาขาเฉพาะทางอย่างเป็นทางการ ระบบ ห้องฉุกเฉิน แบบทุกวันนี้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างตอนนั้น

ไฟไหม้รถไฟใต้ดินแทกู ปี 2003 เปลี่ยนรถไฟใต้ดินทั้งระบบ เบาะและวัสดุภายในที่ปล่อยควันพิษตอนไหม้ถูกเปลี่ยนเป็นวัสดุไม่ติดไฟทั่วประเทศภายในไม่กี่ปี เบาะรถไฟใต้ดินโซลกลายเป็นโลหะแข็ง ๆ ก็เพราะเหตุนี้ คันโยกเปิดประตูฉุกเฉินข้างประตู ป้ายทางหนีไฟเรืองแสงตามบันได และหน้ากากกันแก๊สในทุกสถานี ล้วนเป็นร่องรอยของเหตุการณ์นี้

โศกนาฏกรรมเรือเซวอล ปี 2014 เขย่าทั้งความปลอดภัยทางทะเลและการรับมือภัยพิบัติ วันที่ 16 เมษายนกลายเป็นวันความปลอดภัยแห่งชาติ ปีนั้นทัศนศึกษาและทริปหมู่ของโรงเรียนถูกพักไปพักหนึ่ง หน่วยยามฝั่งถูกยุบแล้วกลับมาตั้งใหม่ในอีกไม่กี่ปี ที่สำคัญที่สุดคือวิธีจดจำเริ่มลงหลักตอนนี้ ทั้งริบบิ้นเหลืองบนกระเป๋าและรถ พื้นที่รำลึกกลางลานเมือง และวันครบรอบทุกปี การล่ารายชื่อ คำร้อง และภาพผู้คน ออกมารวมตัวที่ลานกว้าง ก็แยกออกจากกระแสนี้ไม่ได้

โศกนาฏกรรมอิแทวอน ปี 2022 ทิ้งคำถามใหม่ไว้ว่า ถ้าฝูงชนมารวมกันเองโดยไม่มีผู้จัด ใครต้องรับผิดชอบความปลอดภัย หลังจากนั้นก็มีกฎจัดการฝูงชนแบบใหม่ ช่วงคืนอย่างฮาโลวีน สำนักงานเขตและตำรวจวางเส้นทางไว้ล่วงหน้า บางครั้งรถไฟใต้ดินก็วิ่งผ่านสถานีไปเลย เหมือนการแถลงรายวันและข้อความเตือนภัยช่วง โควิด วิธีที่รัฐสื่อสารกับประชาชนยามวิกฤตก็ถูกขัดเกลาต่อไปเรื่อย ๆ

ยังมีอีกแพทเทิร์นที่เกาหลีมาก คือการตั้งชื่อกฎหมายตามคนหรือผลงาน กฎหมายโทกานี มาจากหนังเรื่องเดียวที่เปลี่ยนโทษคดีทางเพศ กฎหมายคูฮารา กันไม่ให้พ่อแม่ที่ทิ้งลูกได้รับมรดก และการเพิ่มโทษ เมาแล้วขับ ก็ใช้ชื่อชายหนุ่มที่เสียชีวิตเพราะคนเมาขับรถชน การเสียชีวิตของคนหนุ่มที่ทำงานคนเดียวในโรงไฟฟ้าเมื่อปี 2018 นำไปสู่กฎหมาย อุบัติเหตุจากการทำงาน ส่วน การโกงชอนเซ ก็ได้กฎหมายพิเศษหลังผู้เสียหายสะสมจนล้นแล้ว เป็นรายการที่เก็บสองอย่างไว้พร้อมกัน ทั้งความขมขื่นที่ต้องรอให้มีคนตายก่อนถึงจะแก้ และความดื้อดึงที่สุดท้ายก็แก้จนได้