อะไรแพง อะไรถูก

รถไฟใต้ดินกับโรงพยาบาลถูก แต่ผลไม้กับของเข้าครัวแพง ราคาของที่เกาหลีสุดโต่งไปคนละทางแล้วแต่หมวด คนสองคนที่อยู่ย่านเดียวกันในโซลเลยรู้สึกเหมือนอยู่กันคนละเศรษฐกิจ

เริ่มจากของถูก รถไฟใต้ดิน กับรถเมล์ใช้ค่าโดยสารรวมทั้งภูมิภาคบวก ส่วนลดต่อรถ เลยถูกกว่าญี่ปุ่นที่มีรถไฟเอกชนเยอะ เพราะรัฐมองขนส่งสาธารณะเป็นสวัสดิการและยอมแบกขาดทุน ค่าหมอก็เบาเพราะ ประกันสุขภาพแห่งชาติ ค่าเนอสเซอรี่กับบุหรี่ก็ถูกเมื่อเทียบกับรายได้ ค่าเช่าบ้านต่ำกว่าเมืองอย่างนิวยอร์กที่ต้องจ่ายครึ่งหนึ่งของเงินเดือนหลังหักภาษีขึ้นไปเยอะ แลกกับต้องวางเงินประกันก้อนโต ซึ่งพาไปสู่เรื่อง ค่าเช่ารายเดือนกับเงินประกัน และระบบ ช็อนเซ ที่แทบมีแค่ในเกาหลี อย่าลืม ค่าส่วนกลาง รายเดือนด้วย

กินข้าวนอกบ้านก็ถูกเกินคาด ปลายปี 2024 ข้าวมื้อธรรมดาในโซลหรือปูซานราว 12,000 วอน ขณะที่นิวยอร์กรวมทิปแล้วทะลุ 40,000 วอน ครูสอนภาษาอังกฤษที่ย้ายมาเกาหลีเลยชอบพูดว่าไม่รู้จะทำกับข้าวเองไปทำไม ยิ่งมีร้านสำหรับ กินคนเดียว กับข้าวกล่อง ร้านสะดวกซื้อ อยู่ทุกที่

กลับกัน ของสดเข้าครัวแพงระดับท็อปของโลก เทียบกับรายได้แล้วเนื้อวัวโดยเฉพาะฮันอูแพงราวสามเท่าของอเมริกา นมแพงกว่าสองเท่า ส่วนผลไม้แทบเป็นของฟุ่มเฟือย คนเกาหลีอึ้งจริงๆ เวลาได้ยินว่าที่ยุโรปเหนือผลไม้เป็นของกินถูกๆ ประจำวันเหมือนรามยอนที่นี่ ขนมปังก็อยู่กลุ่มแพงที่สุดในโลก สาเหตุที่ถูกยกมาคือฟาร์มขนาดเล็ก อาหารสัตว์นำเข้า และสายการกระจายสินค้าที่ของฮันอูยาวถึง 7 ถึง 8 ทอด นี่คือเหตุผลหนึ่งที่ ตลาดดั้งเดิม ยังมีแฟนประจำ

ยังมีของที่ค่อยๆ แพงขึ้น ปี 2023 คนเริ่มพูดถึงยุค ไก่ทอด แฟรนไชส์ 30,000 วอน พิซซ่า 40,000 วอน และพอบวกค่าธรรมเนียม แอปเดลิเวอรี่ ค่าส่งอาจเป็นหนึ่งในสามของค่าอาหาร เรื่องเดียวกันใน สาธารณรัฐคาเฟ่ ที่กาแฟแก้วเดียวเกือบเท่าข้าวเที่ยง

ไม่แปลกที่คนเกาหลีจะอินกับ ความคุ้มค่า สุดๆ แรงบีบจากค่าบ้านและ ค่าเรียนพิเศษ ทำให้เกิดคำว่า เจเนอเรชัน N-po คนรุ่นใหม่ที่ยอมเลิกฝันเรื่องแต่งงานและมีลูก ขณะเดียวกันก็เกิดเทรนด์ โซฮวักแฮง ความสุขเล็กๆ ที่จับต้องได้ ใครกำลังคิดย้ายมา ลองอ่าน การใช้ชีวิตในฐานะคนต่างชาติ ต่อได้เลย